PM (Pistolet Makarowa, znany również jako Makarow) to radziecki pistolet samopowtarzalny skonstruowany przez Nikołaja Fiodorowicza Makarowa.
Historia
W lipcu 1945 roku, tuż po zakończeniu II wojny światowej w Europie, w Związku Radzieckim ogłoszono konkurs na nowy pistolet służbowy, mający zastąpić używany dotychczas pistolet TT. Nowy pistolet miał być przede wszystkim mniejszy i lżejszy oraz bardziej niezawodny (i to w różnych warunkach) i celniejszy. Ponieważ zdecydowano, że zasadnicze uzbrojenie części oficerów będzie stanowił nowy karabinek automatyczny na nabój pośredni, nowy pistolet miał służyć już tylko do samoobrony i ewentualnego wymuszania posłuszeństwa, wobec tego nie musiał strzelać silnym nabojem. Konsekwencją było oparcie działania broni na zasadzie odrzutu zamka swobodnego, pozwalającej na uproszczenie konstrukcji. Równolegle wprowadzono nowy nabój 9 × 18 mm, słabszy od naboju Parabellum, ale silniejszy od naboju Browninga tego kalibru, skonstruowany przez Borysa Siemina. W konkursie wzięło udział wielu znanych radzieckich konstruktorów (m.in. Fiodor Tokariew), a także początkujący konstruktor Nikołaj Makarow. Jego pierwszy projekt TKB-412 na nabój 7,65 mm Browninga z 1947 roku wygrał pierwszą fazę konkursu, po czym po dostosowaniu do amunicji 9 × 18 mm, jako TKB-429, został dopuszczony do prób wraz z innymi pistoletami. Jego projekt pistoletu samopowtarzalnego najlepiej, obok pistoletu Konstantina Baryszewa, przeszedł próby poligonowe, i został oceniony jako najprostszy i najbardziej udany z badanych. W 1948 roku wyprodukowano partię doświadczalną 50 sztuk, a w 1949 roku 5000 do prób wojskowych. W toku prób pistolet został jeszcze ulepszony i w 1951 roku został przyjęty do uzbrojenia Armii Radzieckiej jako 9 mm PM (Pistolet Makarowa).
Stał się również służbowym pistoletem radzieckiej milicji. Równocześnie przyjęty na uzbrojenie nabój 9 × 18 mm Siemina stał się standardowym nabojem pistoletowym w państwach Układu Warszawskiego (powszechnie znanym jako nabój Makarowa).
W 1952 roku rozpoczęto masową produkcję pistoletu PM, podczas której był on stopniowo ulepszany. W latach 1962–1966 nastąpiło przejście z zamków, kurków i szkieletów frezowanych na wykonane metodą odlewu precyzyjnego, co wraz z innymi ulepszeniami zwiększyło żywotność i niezawodność broni oraz znacznie zmniejszyło pracochłonność i materiałochłonność. Oprócz Związku Radzieckiego, produkcję wczesnego modelu PM na licencji podjęto od 1959 roku w Chinach, Bułgarii (zakłady Arsenał w Kazanłyku) i w NRD (Ernst Thälmann Fabrik). Produkcja oceniana jest na ponad 5 milionów w Iżewsku i około 5 milionów w pozostałych krajach.
Konstrukcja Pistoletu Makarowa
Lekki szkielet
PMM
PMM (Pistolet Makarowa Modernizirowannyj) to zmodyfikowana odmiana Pistoletu Makarowa skonstruowana na początku lat 90-tych. Broń może być zasilana nabojem 9x18mm 57-N-181S lub “silniej” elaborowanym 9x18mm 57-N181SM (znany również jako 9x18mm PMM, PMM od Pistolet Makarowa Modernirizowannyj). Podczas strzału nabojem 9x18mm PM pistolet działa na zasadzie odrzutu zamka swobodnego, natomiast podczas strzału nabojem 9x18mm PMM broń działa na zasadzie odrzutu zamka półswobodnego. Aby tego dokonać zastosowano trzy spiralne rowki umieszczone w komorze nabojowej. Podczas strzelania nabojem 9x18mm 57-N-181SM rowki wraz ze wzrostem ciśnienia w łusce zaczynają odkształcać łuskę powodując zwiększenie oporu, wraz ze spadkiem ciśnienia łuska wraca do poprzednich wymiarów co powoduje że rowki przestają zwiększać opór. Podczas strzelania nabojem 9x18mm 57-N-181S odkształcanie łuski jest zbyt małe aby rowki powodowały zwiększenie oporu. Zatrzask zamka umieszczono z prawej strony szkieletu nad chwytem pistoletowym. Zastosowano zamek oraz szkielet wykonane ze stali. Pistolet posiada mechanizm spustowy z samonapinaniem (DA) oraz kurkowy mechanizm uderzeniowy z iglicą luźno poruszającą się w swoim kanale. Zasilanie odbywa się z dwurzędowego magazynka pudełkowego z jednorzędowym wyprowadzeniem o pojemności 12 naboi, zatrzask magazynka znajduje się na dole chwytu za gniazdem magazynka. Zastosowano umieszczone na zamku stałe mechaniczne przyrządy celownicze złożone z muszki i szczerbinki.
Rozkładanie częściowe
Przed rozłożeniem częściowym Pistoletu Makarowa należy wyjąć magazynek oraz sprawdzić czy komora nabojowa jest pusta. Następnie należy odchylić w dół kabłąk spustu, odciągnąć zamek w tylne położenie, podnieść tylną część zamka zdejmując ją z prowadnic oraz zsunąć zamek ze szkieletu poprzez przesunięcie do przodu. Po odłączeniu zamka od szkieletu można zsunąć z lufy sprężynę powrotną. Składanie następuje w odwrotnej kolejności.
Magazynek
Wersje
ZSRR/Rosja
- Pistolet Makarowa (PM) (podstawowy model wojskowy)
- PMM
- IŻ 70-01 (model komercyjny odpowiadający wojskowemu, magazynek 8 naboi)
- IŻ 70-02 (9 × 18 mm, nastawna szczerbinka, chwyt od PMM)
- IŻ 70-17A (.380 ACP, magazynek 8 naboi, nastawna szczerbinka)
- IŻ 70-17AS (.380 ACP, magazynek 8 naboi, nastawna szczerbinka, chromowane wykończenia)
- IŻ 70-17AH (.380 ACP, HiCap, nastawna szczerbinka)
- IŻ 71-17 (.380 ACP, HiCap, szczerbinka stała)
- IŻ 70-18A (9 × 18 mm, magazynek 8 naboi – oznaczenie zmienione po wprowadzeniu rodziny IŻ 70-17)
- IŻ 70-18AS (9 × 18 mm, magazynek 8 naboi, nastawna szczerbinka, chromowane wykończenia)
- IŻ 70-18AH (9 × 18 HiCap, wersja komercyjna, nastawna szczerbinka)
- IŻ 70-19A (IŻ 70-400) (9 × 19 mm Parabellum, magazynek 8 nabojów, z opóźnionym otwarciem zamka przez odkształcanie łusek)
- IŻ 70-100 (cywilna wersja PMM, magazynek 10 nabojów)
- IŻ 71-18 (9 × 18 HiCap, szczerbinka stała)
- Baikal 442 Sporting Pistol (9 x 18 mm, 8, 10 lub 12 nabojowe magazynki, nowoczesna wersja PMM z dźwignią zwalniania magazynka)
- Baikal MP654K (wiatrówka CO2 BB, replika PMM)
- Baikal MP654KS (chromowana MP654K)
- Baikal MP-471 (wersja strzelająca 10 mm pociskami gumowymi)
- Baikal IZH-79-9T (wersja strzelająca 9 mm pociskami gumowymi lub gazowymi)
Modele produkowane na rynek cywilny od lat 90. nosiły oznaczenie ИЖ (IŻ), latynizowane na rynki zagraniczne początkowo jako IJ, później IZH, od 2008 roku zmienione na MP. Sprzedawane są na eksport również pod nazwą Baikal-442.
Chińska Republika Ludowa
- Type 59 (wersja wojskowa)
- Norinco Sporting Pistol (eksportowa wersja handlowa)
NRD/Niemcy
- Pistolet M (9 x 18 mm, standardowa wersja wschodnioniemieckiego PM)
- Pistolet Mk (.380 ACP wersja eksperymentalna – prawdopodobnie wyprodukowano jedynie kilka egzemplarzy)
- Simson-Suhl Makarov (wersja produkowana po zjednoczeniu)
Ludowa Republika Bułgarii/Bułgaria
- “Factory 10” (9 × 18 mm, wersja wojskowa)
- “Factory 10” (chromowany z przeznaczeniem dla bułgarskiej floty czarnomorskiej)
- Miltex Special Edition (SE) (9 × 18 mm, wersja z wysokim połyskiem)
- Miltex SE Sporting Pistol (dostępny w wersji 9 × 18 mm, .380 ACP, z wysokim połyskiem lub chromowana, z bezpiecznikiem spustu)
- Arsenal Brand Sporting Pistol (dostępny w wersji 9 × 18 mm, .380 ACP)
Państwo | ZSRR/Rosja |
Producent | Iżewskij Miechaniczeskij Zawod KBP Tuła |
Rodzaj | pistolet samopowtarzalny |
Historia | |
Produkcja | 1952 – do chwili obecnej |
Dane techniczne | |
Kaliber | 9 mm |
Nabój | 9 x 18 mm Makarowa |
Magazynek | 8 naboi PM, 12 naboi PMM |
Wymiary | |
Długość | 160 mm, 165 PMM |
Długość lufy | 93,5 mm (ma 4 bruzdy prawoskrętne) |
Długość linii celowniczej | 130 mm |
Masa | |
broni | 730 g (PM niezaładowany) 810 g (PM załadowany) 760 g (PMM niezaładowany) |
Inne | |
Prędkość pocz. pocisku | 315 m/s |
Szybkostrzelność praktyczna | do 30 s/m |
Zasięg skuteczny | 50 m |
Detale
30 marca 2020
Ostatnia aktualizacja 2 lata
[…] się skaleczenia wnętrza dłoni przez ostre krawędzie szczerbinek, takie jak mają P83 czy Makarow. Jednak te problemy szybko są eliminowane podczas ćwiczeń. Z drugiej strony ten sposób […]