M16

5,56 mm karabin automatyczny M16

Karabinek automatyczny M16A4 z podwieszonym granatnikiem M203A1

Rozwój konstrukcji

Amerykanie stosunkowo późno zrozumieli, jaka będzie przyszłość broni strzeleckiej, jednak droga rozwoju konstrukcji strzelającej tzw. nabojem pośrednim od czasu II Wojny Światowej do walk jakie odbyli amerykańscy żołnierze w dżungli oraz górach dawnych francuskich Indochin w latach 60. XX wieku była jednak bardzo ciekawa, a broń, która początkowo miała być traktowana jako konstrukcja typowo przejściowa, stała się na kilkadziesiąt lat podstawowym uzbrojeniem US Army oraz US Maine Corps.

Pierwszą masowo produkowaną bronią, znajdującą się na wyposażeniu armii amerykańskiej, która strzelała tzw. nabojem pośrednim – choć jeszcze nie broni z układzie automatycznym, którym był M1 Carbine z 1941 roku, strzelający amerykańskim nabojem pośrednim kalibru .30 Carbine (7,62 x 33 mm), skonstruowanym specjalnie dla tej broni. Broń działała na zasadzie odprowadzania gazów prochowym z tłokiem o krótkim skoku i posiadał zamek ryglowany przez jego obrót. Mechanizm uderzeniowy z kurkiem wewnętrznym, broń samopowtarzalna – mechanizm spustowy pozwalał na prowadzenie tylko ognia pojedynczego. Celownik typu przeziernikowego, początkowo przerzutowy w nastawach na 150 metrów oraz 300 metrów, następnie regulowany. Pojawiła się modyfikacja tej broni, pod oznaczeniem M1A1, która była przeznaczona dla jednostek powietrzno-desantowych, posiadała składaną kolbę oraz chwyt pistoletowy. Na przełomie 1944, a 1945 roku pojawił się nowy model, następnie oznaczony jako M2. Była to zmodyfikowana broń M1, która posiadała przełącznik rodzaju ognia (była to broń w pełni automatyczna – mogła strzelać ogniem ciągłym), zastosowany został magazynek łukowy o pojemności 30 naboi (w modelu M1 i M1A1 instalowany był magazynek pudełkowy o pojemności 20 naboi). W 1945 roku został w modelu M2 zainstalowany przedni bączek, który umożliwiał założenie bagnetu. W tym czasie pojawił się nowy model, oznaczony pierwotnie jako T3, następnie po wprowadzeniu do uzbrojenia jako karabinem M3, posiadał możliwość instalowania na broni zestawu optycznego z celownikiem noktowizyjnym. Użyty bojowo podczas wojny na Półwyspie Koreańskim.

Replika M16A1 z zamontowanym granatnikiem M203

Do karabinków serii M1 oraz M2 nawiązała konstrukcja powstała w firmie Sturm, Ruger & Co. Ruger Mini-14. Był to karabinek samopowtarzalny, skonstruowany na rynek cywilny na nabój .223 Rem (cywilna wersja naboju 5,56 x 45 mm), wówczas powszechnie używany w jednostkach policyjnych w wielu krajach na świecie, zwłaszcza w krajach obu kontynentalnych Ameryk. Odmiana, skonstruowana pod nabój pośredni 7,62 x 39 mm nosi nazwę Ruger Mini-30. Wersja z mechanizmem spustowym pozwalającymi na strzelanie seriami., zaopatrzona w zaczepy dla montażu dla bagnetu, nosiła oznaczenie Ruger AC-556. Model z kolbą stałą był też przystosowany do wystrzeliwania grantów nasadkowych. Natomiast powstała też wersja z kolbą składaną metalową, która nosi oznaczenie Ruger AC-556F. Sama broń nie miała możliwości zaczepienia bagnetu i wystrzeliwania z niej granatów nasadkowych.

7,62 mm AR-10

Jednak dalszy rozwój broni automatycznej dla jednego żołnierza doprowadziło do powstania karabinu szturmowego M14, który posiadał oznaczenie prototypowe T44. Po długim okresie prób i konkursów, w ciągu którego Służba Uzbrojenia Armii Stanów Zjednoczonych, ciągnęła ten karabin za uszy w starciach z kolejnymi konkurentami krajowymi i zagranicznymi, m.in.: karabin T-48 czy belgijski FN FAL, ostatecznie karabin M14 został przyjęty do uzbrojenia M14. Jednak znaczne późnienia z rozpoczęciem produkcji seryjnej broni spowodowały, że pierwsze karabiny trafiły w ręce żołnierzy w drugiej połowie 1959 roku. Pierwszą jednostkę, całkowicie przezbrojoną w nowy tym broni palnej była słynna 101. Dywizja Powietrzno-Desantowa, która została całkowicie przezbrojona na początku 1961 roku. Już wówczas wielu specjalistów w uzbrojeniu, uważało, że konstrukcja broni jest już technicznie przestarzała. Sama broń w znacznej mierze miała pochodzić z drogi rozwojowej, zapoczątkowanej przez karabin samopowtarzalny M1 Garand. Była to dokładnie jego dalsza wersja rozwojowa, w prototypach oznaczonych jako T20E2, ostatecznie zarzuconej wraz z zakończeniem II Wojny Światowej. Broń była zasilana z magazynków ręcznych karabinów maszynowych BAR M1918A2 i zdolnej strzelać automatycznie. Podstawową różnicą było zastosowanie nowego typu naboju karabinowego, oznaczonego jako T65E3 i przesuniecie otworu do pobierania gazów do dalszej części lufy. Jednak silny nabój spowodował, że dla większości strzelców, strzelanie ogniem ciągłym było zbyt uciążliwe, a większość naboi nawet nie leciało w wyznaczonym przez strzelca kierunku, dlatego wiele karabinów M14 było przekonstruowane, demontując przełącznik rodzaju ognia, zamieniając karabiny M14 w broń samopowtarzalną. Jedynie dwóch strzelców w drużynie piechoty (Automatic Riflemen) zachowało zdolność strzelania seriami, aby mogli wspierać oni kolegów ogniem ciągłym w razie zaistniałej potrzeby, zastępując w tej roli ręczny karabin maszynowy BAR. Jednak sama broń średnio sprawdzała się w tej roli, zwłaszcza po doświadczeniach, jakie zdobyto podczas użytkowania tej broni nie tylko w warunkach poligonowych, ale także podczas pierwszych bojów na terenie Wietnamu Południowego, gdzie wraz z początkiem lat 60. XX wieku pojawiły się tam pierwsze amerykańskie oddziały. Jej kolejne odmiany, oznaczone jako M14E2 i M14A1, prowadzące do powstania modelu M15, jednak nigdy nie wprowadzonego do produkcji seryjnej, zostało zaopatrzone w łoże z kolbą w układzie liniowym (podobnym do tego, zastosowanego później w karabinie M16), hamulec wylotowy, zamontowany dwójnóg oraz dodatkowy chwyt przedni na broni. Jednak początkowe problemy z niezawodnością broni w warunkach bardzo wilgotnej atmosfery i powstaniem nowego programu, mocno nierealistycznego „Karabinu Przyszłości – SPIW”, którego wczesne sukcesy spowodowały, że już w 1963 roku zdecydowano o mocno przedwczesną decyzję o zaprzestaniu produkcji seryjnej karabinu M14, po wytworzeniu dotychczas łącznie 1 380 000 egzemplarzy, spowodowało, że w przyśpieszonym trybie na wyposażenie armii amerykańskiej został wprowadzony karabin M16. Karabin nowego typu już w połowie 1967 roku ostatecznie wypchnął z użytku karabiny M14 z uzbrojenia wojsk lądowych. Maszyny produkcyjne, służące do wytwarzania karabinów M14 zostały w znacznej mierze wysprzedane do Tajwanu, gdzie pod koniec 1968 roku uruchomiono produkcję karabinu dla armii Tajwanu, pod oznaczeniem T57 (ponad milion egzemplarzy).

Trening żołnierza z karabinkiem M16A1

Należy się jednak zapoznać z pojawieniem się na służbie karabinów typu AR-15, czyli oznaczonego w armii Stanów Zjednoczonych jako M16. Na tle powstających prototypowych konstrukcji strzeleckich, które wyszły spod ręki amerykańskiego konstruktora Eugene’u Stonera, powstających od drugiej połowy lat 50. XX wieku w zakładach kalifornijskich firmy ArmaLite – oddziału lotniczego giganta Fairchild Aircraft.

Jednak zasadniczym modelem, na którym Pan Stoner skoncentrował swoje wysiłki, był przystosowanego do standardowego naboju karabinowego NATO 7,62 x 51 mm był karabin automatyczny AR-10. Karabin ten działał na zasadzie odprowadzania energii gazów prochowych na suwadło, z zamkiem ryglowanym poprzez obrót w tulei ryglowej lufy, dzięki czemu komora zamkowa mogła być aluminiowa, co spowodowało znaczny spadek masy broni. Zastosowany został w niej od samego początku liniowy układ broni. Tego typu system powodował, że układ mocowania kolby był przedłużeniem osi przewodu lufy, co miało w znacznym stopniu wyeliminować odrzut broni. Jednakże zastosowanie tego typu układu budowy broni wymaga jednak zastosowania innego układu przyrządów celowniczych samej broni, które należy podnieść ku górze, tak aby dopasować je do osi z okiem celowniczego broni. Stoner poradził sobie z tym montując zestaw celownika w sporych rozmiarach rękojeści (chwytu) transportowego broni, a muszkę broni na odpowiednio wysoko dostosowanej podstawie, która przypomina literę A. W karabinie AR-10 pod rękojeścią umieszczona jest rękojeść suwadła, służąca do przeładowania borni. Zatrzask zamka został umieszczony w zasięgu palca dłoni trzymającej chwyt pistoletowy, dzięki czemu wszystkie czynności obsługowe broni można było prowadzić wyłącznie lewą ręką. Pomimo wielkich wysiłków konstruktora oraz pierwszych, mocno obiecujących rezultatów, karabiny automatyczne AR-10 nie zyskały wielkiej popularności i już pod koniec pierwszej połowy lat 60. XX wieku praktycznie zniknął.

Częściowy przekrój modelu M16A1

Paradoksalnie znacznie większy sukces odniósł karabin, który pierwotnie miał stanowić broń dla celu zaprezentowania potencjału różnorodności konstrukcji wywodzącej się z prostej linii od AR-10, niż w pierwotnym celu realizacji wyznaczonej potrzeby dla armii Stanów Zjednoczonych. Była to odmiana AR-15, która była dostosowana do użycia nowej amunicji pośredniej, oznaczonej .223 Rem (nabój 5,56 x 45 mm), który z czasem staje się podstawową amunicją tego typu na wyposażeniu sił zbrojnych Paktu Północno Atlantyckiego. Poza zastosowaniem nieco mniejszych rozmiarów broni, przeniesienia rękojeści napinania spod podstawy celownika broni, na tylną cześć komory zamkowej, konstrukcja broni była ze sobą bardzo mocno podobna. Zastosowanie mniejszego naboju, aluminiowa komora zamkowa, zastosowanie materiałów syntetycznych na kolbie oraz w łożu broni, doprowadziły do tego, że nowy karabin ważył zaledwie 2,9 kg, pozwalając na niemal podwojenie amunicji przenoszonej przez zwykłego żołnierza i jeszcze zaoszczędzić prawie kilogram masy.

Żołnierze chińscy z Tajwanu x karabinkami M16A1

Po odkupieniu praw licencyjnych do produkcji broni przez firmę Colt, AR-15 po drobnych modyfikacjach rozstał przyjęty do produkcji jako M16, bardzo szybko stając się podstawową bronią strzelecką drużyn piechoty US Army na następnie Korpusu Piechoty Morskiej. Jednak początkowo występowały poważne problemy z użytkowaniem broni. Szkolenie żołnierzy na poligonach amerykańskich nie mogły w większy sposób doprowadzić do wyeliminowania wad, które jednak nie były spowodowane nie tylko samą konstrukcją broni, ale także w znaczny sposób stosowanej w amunicji prochowego ładunku miotającego.

Testy wojskowe jednak wykazały, że celność karabinu jest niska. Ciągłe problemy z bronią sprawiły, że w 1959 roku Armalite sprzedała prawa patentowe nowego karabinu firmie Colt’s Patent Firearms Company. W 1960 roku Stoner także przeniósł się do Colta. W tym samym roku poradzono sobie z problemem celności AR-15. Okazało się, że źle dobrano skok gwintu lufy. Po zmianie skoku gwintu karabin uznano za gotowy do produkcji seryjnej i rozpoczęto promocję broni. Pierwszym zamawiającym były Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych. Zamówione karabiny (8 tysięcy sztuk) miały zastąpić karabinki M1 i M2, w które uzbrojeni byli żołnierze chroniący lotniska i bazy pocisków rakietowych. W 1962 roku 1000 karabinów zamówiła United States Army. Zakupione karabiny zostały dostarczone amerykańskim jednostkom walczącym w Wietnamie. W 1963 roku przyszło następne zamówienie ze strony lotnictwa (19 tys. karabinów). Jednocześnie na zamówienie armii powstała nowa wersja XM16E1 wyposażona w dosyłacz zamka. Zamówiono 85 tys. sztuk karabinów XM16.

Żołnierz piechoty morskiej czyści swój karabin M16A1 po zakończeniu walk w rejonie Hue w 1968 roku – Wietnam Południowy

W następnych latach kolejne serie karabinu trafiały w ręce amerykańskich żołnierzy i były intensywnie testowane. Wkrótce pojawiło się mnóstwo meldunków o wysokiej zawodności nowych karabinów. W warunkach bojowych bardzo częste były przypadki zacięć. Okazało się, że prototypowa amunicja 5,56 × 45 mm była elaborowana cywilnym prochem Dupont IMR, natomiast partie produkowane dla wojska standardowym prochem wojskowym. Zmiana prochu wynikła z tego, że proch Dupont był zbyt higroskopijny, przez co ulegał szybko zawilgoceniu i amunicja stawała się bezużyteczna w warunkach polowych (w warunkach cywilnych nie miało to większego znaczenia, bo naboje miały być przechowywane w domach w suchych miejscach). Ponieważ w trakcie prób AR-15 strzelano amunicją prototypową, karabin prawie nie wymagał czyszczenia po strzelaniu — wynikało to z podstawowej cech prochu Dupont, iż tworzył znacznie mniej osadów niż proch standardowy (chodziło o to, żeby użytkownik cywilny nie musiał czyścić broni. Docelowo miał on ją nosić regularnie do przeglądu, podczas którego broń miała być czyszczona). Dlatego z karabinami nie zamówiono zbyt wielu zestawów służących do czyszczenia uznając, że operacja ta będzie rzadko przeprowadzana. W warunkach wietnamskich, w wysokiej temperaturze i wilgotności, przy strzelaniu seryjną amunicją karabiny szybko ulegały zanieczyszczeniu, przy braku regularnego czyszczenia rurka doprowadzająca gazy prochowe na suwadło zarastała osadami i w rezultacie karabin zacinał się. Inny problem stanowiła konstrukcja zamka i rączki napinającej (niepołączona z zamkiem), która nie pozwalała na domknięcie zamka w broni zanieczyszczonej np. piaskiem (typowo w takiej sytuacji użytkownik ręcznie domykał zamek i zaczynał strzelać, a ruch zamka i gazy prochowe usuwały piasek). Dostarczenie odpowiedniej ilości zestawów czyszczących rozwiązało częściowo problemy z niezawodnością, ale od tamtej pory zaczęto mówić, że M16 jest bronią zawodną i niesolidną. Ostatecznie problemom z niezawodnością położyła kres zmiana prochu, którym elaborowano amunicję i podjęcie decyzji o chromowaniu wnętrza karabinu w celu zwiększenia odporności na zabrudzenia i korozję, a także przekonstruowanie zamka i rączki napinającej, aby stało się możliwe dopchnięcie zamka przez strzelca (od wersji M16A1). Od 1970 roku każdy karabin posiada w kolbie schowek na zestaw służący do czyszczenia broni.

Treningi strzeleckie żołnierzy z lotniskowca USS Ronald Reagan (CVN 76) – karabinki M16A3

Pomimo początkowych problemów z niezawodnością w 1964 roku Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych standaryzowały AR-15 jako M16. W 1966 armia USA złożyła zamówienie na 840 tys. karabinów XM16E1, które po przyjęciu do uzbrojenia 28 lutego 1967 roku otrzymały oficjalną nazwę: US Rifle, 5.56, M16A1. Amunicję 5,56 × 45 mm standaryzowano jako M193. Zarówno zakup jak i przyjęcie do uzbrojenia określono jako “przejściowe i jednorazowe”. M16 miał być rozwiązaniem tymczasowym do momentu wprowadzenia nowego karabinu opracowanego w ramach programu SPIW (który zakończył się z uwagi na niespełnienie przez prototypy wymagań US Army). W 1970 roku karabiny M16 wyposażono w nowe 30-nabojowe magazynki (wcześniej używano wyłącznie magazynków 20-nabojowych). Do karabinu opracowano także podwieszany pod lufą granatnik jednostrzałowy M203 kal. 40 mm. W 1973 roku licencyjną produkcję karabinu M16A1 (jako M16S) rozpoczęto w Singapurze.

Pod koniec lat siedemdziesiątych XX wieku amerykańskie siły zbrojne prowadziły poszukiwania nowego ręcznego karabinu maszynowego. Ich rezultatem było wprowadzenie do uzbrojenia belgijskiego erkaemu Minimi jako M249 SAW. Minimi strzelał również amunicją 5,56 × 45 mm, ale z innym pociskiem (SS109). Pociski te miały korzystniejsze charakterystyki balistyczne od amerykańskich M193. Ponieważ skok gwintu dla pocisków SS109 (7 cali) był inny niż dla M193 (12 cali), postanowiono opracować nową wersję M16. W 1981 roku Colt przedstawił prototyp (opracowany wspólnie z United States Marine Corps) oznaczony M16A1E1. Nowa wersja miała nową lufę o krótszym skoku gwintu, nowy regulowany celownik, inne łoże. Na żądanie USMC karabiny pozbawiono możliwości strzelania ogniem ciągłym (możliwość strzelania ogniem pojedynczym i seriami trójstrzałowymi).

Żołnierz ze 101. Dywizji Powietrzno-Desantowej (Aeromobilnej)

W 1982 roku M16A1E1 otrzymał oznaczenie Departamentu Obrony: US Rifle, 5.56mm, M16A2. Amunicję SS109 standaryzowano jako M855. Wkrótce potem amunicja SS109 stała się standardową amunicja pośrednią NATO (STANAG 4172). Jednocześnie magazynki karabinu M16 stały się standardowymi magazynkami paktu.

W 1983 roku pierwsze M16A2 zakupił USMC, a od 1985 nowy karabin zaczął zastępować M16A1 w jednostkach armii. W 1984 roku karabiny M16 jako C7 są produkowane w Kanadzie przez firmę Colt Canada. Od 1988 roku głównym producentem M16 dla jednostek amerykańskich stała się belgijska firma Fabrique Nationale de Herstal (FN). Colt nadal produkował te karabiny, ale wyłącznie na rynek cywilny i dla policji. Ponieważ w tym roku wygasły zastrzeżenia patentowe dotyczące M16, produkcję tego karabinu rozpoczęło wiele firm prywatnych i obecnie produkowanych jest kilkaset wersji tego karabinu (poza USA M16 jest obecnie produkowany w Kanadzie i w Chinach przez Norinco).

M16A2

W 1994 roku FN rozpoczął produkcję nowych wersji M16 oznaczonych jako M16A3 i M16A4. W tym samym roku do uzbrojenia wprowadzono skróconą wersję M16 oznaczoną jako M4. W następnych latach karabiny M16A4 i karabinki M4 zastępowały M16A2. Karabin M16, zakupiony “przejściowo i jednorazowo”, stał się podstawowym uzbrojeniem amerykańskich żołnierzy na kilka dziesięcioleci. Nie zastąpił go ani karabin strzelający amunicją strzałkową opracowywany w ramach prowadzonego w latach 60. XX wieku programu SPIW (nie powstał żaden działający prototyp), ani karabiny testowane w ramach programu ACR w latach osiemdziesiątych (testowane konstrukcje były lepsze, ale uznano, że koszty wprowadzenia nowego karabinu i amunicji będą za wysokie).

W 1986 roku rozpoczęto prace w ramach programu OICW (Objective Individual Combat Weapon). Celem było skonstruowanie broni będącej połączeniem granatnika kalibru 20 mm i karabinka kalibru 5,56 mm. Początkowo zakładano, że karabinek będzie wersją karabinka M4, ale szybko okazało się, że M4 jest za ciężki. Do dalszych prac skierowano prototyp niemieckiej firmy Heckler & Koch XM29. Zastosowano w nim karabinek G36K.

W następnych latach okazało się, że skonstruowanie nowej broni będzie trwało dłużej niż początkowo planowano. Dlatego prace postanowiono rozłożyć na etapy. Pierwszym było skonstruowanie nowego karabinu szturmowego XM8. Wobec protestów innych producentów broni strzeleckiej program XM8 został jednak anulowany 31 października 2005 roku. Także program XM29 został zawieszony. W rezultacie nie wiadomo jak długo M16 pozostanie na uzbrojeniu US Army. Amerykańskie siły specjalne zdecydowały się zastąpić M16 karabinami SCAR. M16 pozostanie na uzbrojeniu korpusu piechoty morskiej. W marcu 2004 roku dowództwo US Marines wybrało M16A4 jako podstawową broń żołnierzy piechoty morskiej i nie planuje zakupów nowego typu karabinów szturmowych w najbliższej przyszłości. W US Army karabin M16 jest zastępowany przez karabinki M4.

M16A4

Szacuje się, że do 2004 roku wyprodukowano ok. 8 milionów karabinów M16 różnych wersji.

Wersje zbudowanej broni

  • M16 (AR-15, XM16) – pierwsza wersja seryjna produkowana dla US Air Force. Karabin strzelający amunicją M193, nie posiadający dosyłacza zamka

  • XM16E1 – identyczna wersja jak M16, ale wyposażona w dosyłacz zamka. Produkowana na zamówienie US Army

  • M16A1 – zmodyfikowany XM16E1. W karabinie zmieniono tłumik płomieni, przekonstruowano dosyłacz zamka i zwiększono odporność na zabrudzenia i korozję.

  • M16A2 (XM16A1E1) – zmodernizowana wersja strzelająca amunicją M855 (5,56 × 45 mm NATO). Karabin wyposażono w nową lufę z gwintem o krótszym skoku, nowe okładki lufy i przyrządy celownicze. Karabiny M16A2 wyposażone są w mechanizmy spustowe umożliwiające strzelanie ogniem pojedynczym i seriami trójstrzałowymi

  • M16A3 – identyczna wersja jak M16A2 oprócz zastosowania mechanizmu spustowowego bez ogranicznika długości serii (ogień pojedynczy – seryjny). Chwyt transportowy zamontowano na szynie RIS. Produkowana mniej licznie przez FN dla Marynarki Wojennej USA, gdzie zastąpił M14

  • M16A4 – wersja z chwytem transportowym zamocowanym na szynie Picatinny, tak jak w M16A3. Po zdjęciu chwytu transportowego można w jego miejsce zamocować celownik optyczny lub kolimatorowy (standardowo montowany jest celownik kolimatorowy M68). Mechanizm spustowy jak M16A2 (ogień pojedynczy – serie trójstrzałowe)

Opis konstrukcji

Karabin M16A4 jest indywidualną bronią samoczynno-samopowtarzalną. Zasada działania oparta o wykorzystanie energii gazów prochowych odprowadzanych przez boczny otwór lufy (gazy prochowe są doprowadzane bezpośrednio na suwadło, karabin nie posiada klasycznego tłoka gazowego). Ryglowanie przez obrót zamka w lewo. Po wystrzeleniu ostatniego naboju zamek zatrzymuje się w tylnym położeniu. Zamek zwalniany przyciskiem z lewej strony gniazda magazynka. Po prawej stronie broni ręczny dosyłacz zamka. Rękojeść przeładowania w kształcie litery T za chwytem transportowym (nieruchoma w trakcie strzelania). Mechanizm spustowy z ogranicznikiem długości serii umożliwia strzelanie ogniem pojedynczym i seriami trzystrzałowymi. Przełącznik rodzaju ognia połączony z bezpiecznikiem, po obu stronach broni. Zasilanie z dwurzędowych magazynków łukowych o pojemności 30 naboi (możliwość użycia magazynków 20 nabojowych). Otwarte przyrządy celownicze składają się z muszki i celownika przerzutowego (z przeziernikiem). Po zdjęciu chwytu transportowego, możliwość zamocowania w jego miejscu celownika optycznego lub optoelektronicznego. Część karabinów zamiast standardowego łoża ma zamocowany zestaw czterech szyn Picatinny, w tym przypadku celownik kolimatorowy jest mocowany przed chwytem transportowym.

XM16 – Witoszów Dolny, Muzeum Broni i Militariów

Podstawowe dane taktyczno-techniczne

 

Wzór

M16A1

M16A2

M16A3/A4

Nabój

5,56 × 45 mm M193

5,56 × 45 mm NATO

5,56 × 45 mm NATO

Długość karabinu bez bagnetu/z bagnetem (mm)

991/1124

1007/1140

1007/1140

Długość lufy bez tłumika płomieni/z tłumikiem płomieni (mm)

508/533

508/533

508/533

Masa karabinu niezaładowanego (kg)

2,97

3,53

3,41

Prędkość początkowa (m/s)

975

948

948

Donośność skuteczna (m)

700

600

600

Porównanie rozmiarów

Autor – Dawid Kalka

Bibliografia

  1. Karabiny karabinki i pistolety maszynowe Encyklopedia długiej broni wojskowej XX wieku – Żuk Aleksandr B.
  2. Witold Głębowicz, Roman Matuszewski, Tomasz Nowakowski: Indywidualna broń strzelecka II wojny światowej, Warszawa 2010
  3. https://pl.wikipedia.org/wiki/Karabin_AR-10
  4. https://pl.wikipedia.org/wiki/Karabin_M16
  5. Muzeum Broni i Militariów – Witoszów Dolny

 

image_pdfimage_printDrukuj
FEG PA-63

Pistolet samopowtarzalny FEG PA-63 Historia konstrukcji Pistolet wyprodukowany przez zakładów FEGARMY z Węgier, w późnych latach 40-tych 20tego wieku firma Czytaj dalej...

Mini-Beryl wz. 1996

5,56 mm subkarabinek wz. 1996 Historia konstrukcji Polski 5,56 mm subkarabinek wz. 1996 Mini-Beryl został opracowany w Zakładach Metalowych „Łucznik” Czytaj dalej...

AK

Radzieckie karabinki automatyczne AK Senegal - rok 2014 W drodze do AK Wynikiem serii wojennych i pierwszych lat powojennych konstruktorów Czytaj dalej...

wz. 1996 „BERYL”

5,56 mm karabinek wz. 1996 „BERYL” Historia konstrukcji Polski 5,56 mm karabinek wz. 1996 „BERYL” został opracowany w Polskich Zakładach Czytaj dalej...

Udostępnij:
Pin Share

Ostatnia aktualizacja: 31 stycznia 2021, 11:10

Zgłoś błąd w artykule

Subscribe
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments