Albatros B.IIa (L.30)

Samolot szkolny Albatros B.IIa (L.30)

Historia konstrukcji

W 1914 roku jeszcze przed wybuchem wojny wytwórnia Albatros Flugzeug-Werke G.m.b.H zbudowała nowy samolot Albatros B-II stanowiący rozwój samolotu Albatros B-I. Wywodził się w prostej linii ze skonstruowanego w 1913 roku przez inż. Ernsta Heinkla dwupłata, na którym piloci Böhm i Landmann uzyskali rekordy wysokości i długotrwałości lotu jeszcze przed wybuchem I Wojny Światowej. Z tej konstrukcji, już po odejściu z fabryki Albatros jego konstruktora E. Heinkla, powstał samolot oznaczony fabrycznie jako L.6 i wojskowo B-II. Konstruktorem był prawdopodobnie Ernest Heinkel, lecz niektóre źródła wymieniają Grohmanna. Produkowany był również w filii firmy OAW oraz przez inne firmy na licencji.

W pierwszych miesiącach I Wojny Światowej stosowano je jako nieuzbrojone samoloty rozpoznawcze, przy czym obserwator zajmował miejsce w pierwszej kabinie, a pilot w tylnej. Tylko niektóre Albatrosy B-II dostarczone do Austro-Węgier przystosowano do strzelania w locie. W połowie 1915 roku wycofano je z eskadr wywiadowczych.

Samolot rozpoznawczy i szkolny Albatros B-II w polskich barwach

Odznaczające się bardzo dobrymi właściwościami pilotażowymi Albatrosy B-II skierowano do szkół lotniczych. Budowane jako jednostery, zostały poddane przebudowie na dwustery. Niezależnie od tego w 1917 roku zaczęto budować wersję szkolną Albatrosy B-IIa (oznaczenie fabryczne L.30) wyposażoną fabrycznie w dwuster i różniącą się szeregiem szczegółów. W roli samolotów szkolnych szeroko stosowano je do końca wojny i wiele lat po jej zakończeniu. Samolot ten był najlepszym samolotem szkolnym stosowanym w lotnictwie niemieckim. Budowano je oprócz wytwórni macierzystej w siedmiu innych wytwórniach: Aviatik, BFW, LFG Roland, Linke-Hofmann, Kondor i w znajdującej się w Warszawie REFLA Militaerwerkstatten. Łącznie zbudowano w czasie wojny ponad 3000 egzemplarzy. Albatros B-II i B-IIa, z tego ok. 200 egzemplarzy zbudowano w firmie REFLA. Po wojnie ukończono jeszcze 20 sztuk pod oznaczeniem L-30 przeznaczonych dla lotnictwa cywilnego.

W Polsce

W lotnictwie polskim znajdowało się 116 samolotów Albatros B-II. Pochodziły one przeważnie ze zdobyczy wojennych w byłej Kongresówce, Małopolsce, Wielkopolsce oraz prawdopodobnie z przydziału Międzysojuszniczej Komisji Reparacji Wojennych Ententy, czy też zakupów. Podczas wojny przynajmniej 25 Albatrosów B-II zostało przydzielonych w roli samolotów łącznikowych do eskadr: 5 EW, 6 EW, 7 EM, 10 EW, 12 EW, 14 EW, 15 EM, 16 EW, 17 EW, 19 EM, 21 EN, Toruńskiej Esk. Wywiadowczej i Bazy Lotnictwa Morskiego w Pucku. Łącznikowe Albatrosy znalazły się również w: 1, 2 i 3 PL, a później w 5 i 6 PL. W 15 EM samolot Albatros B-IIa został wykorzystany w 1920 roku w roli bombowca przeciw wojskom bolszewickim.

Cywilny Albatros B-IIa o nazwie własnej Piotrków Trybunalski. W 1927 r. samolot przekazany przez Pawła Złotowa Komitetowi LOPP w Piotrkowie Trybunalskim

Albatrosy B-II były powszechnie używane w szkolnictwie lotniczym. Stosowały go szkoły pilotów w: Ławicy, Krakowie, Warszawie, Bydgoszczy i Grudziądzu, a ponadto szkoły obserwatorów: w Warszawie i w Toruniu. Najdłużej były wykorzystywane do szkolenia w CSPPL w Bydgoszczy. W 1927 roku zostały wycofane z eksploatacji, ostatnie 9 zdolnych do lotu przekazano do dyspozycji LOPP. Trzy skierowano do Wilna, dwa do Warszawy i po jednym do Kielc, Krakowa, Lwowa i Poznania. Ostatnie dwa zostały skasowane w połowie lat trzydziestych.

W 1924 roku instruktor pilotażu Paweł Zołotow zakupił ze szkoły pilotów w Bydgoszczy samolot Albatros B-II. Po remoncie otrzymał, jako pierwszy prywatny samolot w Polsce, rejestrację cywilną P-PAWA. Był użytkowany do kwietnia 1929 roku, kiedy spalił się razem z hangarem na lotnisku Mokotowskim. W międzyczasie Paweł Zołotow zakupił drugiego Albatrosa B-II. Remont zakończył w grudniu 1926 roku i w następnym roku przekazał go Komitetowi LOPP w Piotrkowie Trybunalskim. Na początku lat 1930-tych ostatnie z nich latały jeszcze w lotnictwie cywilnym.

Wiosną 1945 roku odnaleziono w magazynach w Czarnkowie w Wielkopolsce samolot Albatros B-IIa wyprodukowany w 1919 roku pod oznaczeniem cywilnym L-30. Początkowo miał rejestrację niemiecką D-690, a później znaki wojskowe NG+UR. Był dopuszczony do lotu do 25.05.1940 roku. Użytkowała go wówczas paramilitarna organizacja NSFK. W czasie wojny stał się eksponatem Berlińskiego Muzeum, ewakuowanym po bombardowaniach stolicy Niemiec do Wielkopolski. Od jesieni 1963 roku znacznie zniszczony znajdował się w magazynie Krakowskiego Muzeum Lotnictwa. W wyniku umowy międzynarodowej został odbudowany w 1986 roku w berlińskim Muzeum Komunikacji i Techniki jako Albatros B-IIa nr 1302/15 ”Ada” i od wiosny 1987 roku jest w ekspozycji Muzeum Lotnictwa w Krakowie.

Muzeum Lotnictwa Polskiego – Kraków

Dawid Kalka

Konstrukcja

Dwumiejscowy dwupłat o konstrukcji drewnianej. Skrzydła dwudźwigarowe, kryte płótnem. Dolne skrzydła o mniejszej rozpiętości. Lotki tylko na górnym płacie. Płat górny niedzielony, wsparty na piramidce nad kadłubem. Komora płatów dwuprzęsłowa, z dwoma parami stojaków z każdej strony, usztywniona wykrzyżowaniami z linek i taśm metalowych. Kadłub kratownicowy pokryty cienką sklejką, współpracującą z kratownicą. Kabiny odkryte.

Usterzenie o konstrukcji mieszanej. Szkielet stateczników wykonany z rur stalowych, stery z drewna. Pokryte płótnem. Szkielet stateczników był wykonany z rur stalowych, stery z drewna. Pokrycie płótnem. Statecznik poziomy był podparty dwoma zastrzałami w układzie V w wersji B-ll i trzema w B-lla. Przekrój usterzenia był płaski, bez profilu aerodynamicznego. Podwozie klasyczne stałe. Główne dwugoleniowe z osią niedzieloną, amortyzacja sznurem gumowym. Hamulec pazurowy. Płoza ogonowa jesionowa lub z półresora stalowego. W B-lla okucie płozy wzmocnione.

Samolot Albatros B.II zakupiony przez Pawła Zołotowa po remoncie i otrzymaniu rejestracji nr 21- P-PAWA

Uzbrojenie samolot nie był uzbrojony przez wytwórnię. Modernizując płatowce wyposażono je w wyrzutniki bombowe czy prowizorycznie zabudowany karabin maszynowy.

Silnik: samoloty Albatros B-II/IIa były napędzane różnymi silnikami, zależnie od wytwórni i roku produkcji. Stosowano silniki rzędowe, 6-cylindrowe, chłodzone cieczą: Benz Bz-II o mocy 88 kW (120 KM), Benz Bz-III o mocy 110 kW (150 KM), Mercedes D-I o mocy 73,6 kW (100 KM), Mercedes D-II o mocy 88 kW (120 KM) i Mercedes D-III o mocy 118 kW (160 KM), Argus As-II o mocy 88 kW (120 KM).

Śmigła stosowano różnych typów z wielu wytwórni. Chłodnica wody powierzchniowa, we wczesnych seriach była montowana po bokach kadłuba. Później mniejszą chłodnicę ulową montowano na piramidce górnego płata nad kadłubem.

Dane techniczne wersji B-II 

  • Rozpiętość- 12,80 m, długość- 7,63 m, wysokość- 3,15 m, powierzchnia nośna- 40,12 m2.
  • Masa własna- 723 kg, masa użyteczna- 348 kg, masa całkowita- 1071 kg.
  • Prędkość max- 110 km/h, czas wznoszenia na 800 m- 10′, pułap- 3000 m, zasięg- 400 km, czas lotu- 4 h.

Albatros B.II nad Krakowem

Dane techniczne wersji B-IIa

  • Rozpiętość- 12,96 m, długość- 7,65 m, wysokość- 3,15 m, powierzchnia nośna- 40,64 m2.
  • Masa własna- 720 kg, masa użyteczna- 352 kg, masa całkowita- 1072 1050 kg.
  • Prędkość max- 120 km/h, czas wznoszenia na 1000 m- 8’12”, pułap- 3000 m, zasięg- 450 km, czas lotu- 4 h.

Autor – Dawid Kalka

Bibliografia

  1. Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie
  2. http://www.samolotypolskie.pl/samoloty/279/126/Albatros-B-II
  3. https://pl.wikipedia.org/wiki/Albatros_B.II
image_pdfimage_printDrukuj
CANT Z-506B „Airone”

Wodnosamolot bombowy, torpedowy i rozpoznawczy CANT Z-506B „Airone” Wodnosamolot bombowo- torpedowy CANT Z-506B ”Airone” Historia konstrukcji Wodnosamolot CANT Z.506B „Airone” Czytaj dalej...

Schwarzlose M. 07/12

8 mm Ciężki karabin maszynowy Schwarzlose M. 07/12 Schwarzlose M. 07 Powstanie konstrukcji Na przełomie XIX i XX wieku powstały Czytaj dalej...

Moździerz piechoty wz.31

81 mm moździerz piechoty wz.31 Historia konstrukcji Do 1926 roku na wyposażeniu wojska znajdowały się francuskie moździerze JD wz.16 oraz Czytaj dalej...

Granatnik wz.36

46 mm Granatnik wz.36 Historia konstrukcji Realia działań bojowych na frontach I wojny światowej wykazały potrzebę opracowania broni, która zapewniłaby Czytaj dalej...

Udostępnij:
Pin Share
Subscribe
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments