Ręczny magnetyczny granat przeciwpancerny Hafthohlladung

Dąbrówka, Muzeum Wojskowe Gryf

Hafthohlladung to ręczny granat przeciwpancerny (magnetyczny ładunek kumulacyjny) produkowany w latach 1942–1944 w III Rzeszy Niemieckiej. Używany przez Wehrmacht oraz oddziały Waffen-SS do niszczenia czołgów na frontach II Wojny Światowej.

Historia konstrukcji

Skrzynia transportowa z granatami magnetycznymi HHL-3

Kiedy niemiecka piechota po raz pierwszy zetknęła się z radzieckimi ciężko opancerzonymi czołgami KW-1 oraz czołgami średnimi T-34 w Związku Radzieckim, miała bardzo ograniczone możliwości walki z nimi. Biuro Uzbrojenia Armii intensywnie pracowało nad różnymi środkami zaradczymi. Oprócz miny przeciwpancernej i ręcznej miny przeciwpancernej, opracowano również ładunek kumulacyjny, który po raz pierwszy użyto w 1942 roku na froncie wołchowskim.

W maju 1944 roku samą broń uznano za przestarzałą i zastąpiono przede wszystkim jednorazowym Panzerfaustem, aczkolwiek ich zapasów używano do końca wojny. Ogółem w latach 1942–1944 wyprodukowano około sztuk 553 900 granatów.

Autor – zdjęcia: Dawid Kalka

Dąbrówka, Muzeum Wojskowe Gryf

Zastosowanie broni

Hafthohlladung mógł być użyty jako granat ręczny, ale najlepszą metodą było umieszczenie go na pancerzu czołgu za pomocą magnesów i wyciągnięcie zawleczki. Trzy magnesy w kształcie podkowy osiągały siłę trzymania 45 kilogramów. Magnesy służyły również do utrzymania niezbędnej odległości między ładunkiem kumulacyjnym, a pancerzem pojazdu, aby utworzyć skuteczny ładunek kumulacyjny. Pierwsze granaty miały tylko 4,5-sekundowe opóźnienie, które właściwie nie dawało szansy atakującemu czołg żołnierzowi na dobre ukrycie się; w maju 1943 wprowadzono 7,5-sekundowy zapalnik. Granat mógł przebić 140-milimetrowy pancerz lub 500-milimetrowy beton. Niemieccy wojskowi zdawali sobie sprawę, że Sowieci będą próbowali skopiować to rozwiązanie i w związku z tym wydano polecenie pokrycia niemieckich czołgów i dział szturmowych antymagnetyczną pastą Zimmerit.

Szkolenie żołnierzy Volkssturmu na niemieckim średnim czołgu Panther

Ponieważ oś wybuchu powinna być równa i prostopadła do płaszczyzny pancerza w miejscu umieszczenia miny, a uzbrajanie odbywało się poprzez pociągnięcie zapalnika z tyłu miny, stopień nachylenia pancerza czołgu nie miał znaczenia dla penetracji urządzenia. Jednakże, ponieważ wymagało to bezpośredniego umieszczenia urządzenia na wrogim czołgu przez piechotę, użycie urządzenia było bardzo niebezpieczne, ponieważ żołnierz piechoty, który umieścił je na wrogim pojeździe bojowym, był bardzo podatny na ostrzał.

Autor – zdjęcia: Dawid Kalka

Dąbrówka, Muzeum Wojskowe Gryf

Podstawowe dane techniczne

Średnica 150 mm, wysokość 272 mm, głębokość penetracji około 140 mm walcowanego pancerza stalowego (RHA) lub około 500 mm betonu.

HHL 3
Ładunek klejący pusty 1,5 kg (kształt wypukły)
Waga całkowita 3 kg

Brytyjski żołnierz w Normandii wraz z zdobycznym HHL-3

HHL 3.5
Ładunek kumulacyjny o masie 1,7 kg (kształt lejka butelki)
Waga całkowita 3,5 kg

Autor – zdjęcia: Dawid Kalka

Dąbrówka, Muzeum Wojskowe Gryf

Bibliografia

Rottman G. L., Taktyka działań przeciwpancernych piechoty w II Wojnie Światowej, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 2010 rok
https://commons.wikimedia.org/wiki/Category:Hafthohlladungen?uselang=pl