Plecakowy miotacz ognia Flammwerfer 40

Flammenwerfer 40 (Flammenwerfer klein, verbessert) to niemiecki plecakowy miotacz ognia z okresu II Wojny Światowej.

Miotacz ognia Flammenwerfer 40

Historia konstrukcji

Podstawowym niemieckim plecakowym miotaczem ognia używanym przez jednostki Wehrmachtu w chwili wybuchu wojny był ciężki, ważący 35,8 kilograma Flammenwerfer 35. Dążąc do redukcji masy miotacza i chcąc uczynić go wygodniejszym w użyciu, w 1940 roku skonstruowano Flammenwerfer 40 z pierścieniowym zbiornikiem ciśnieniowym, oparty na konstrukcji drugiego typu niemieckiego miotacza (Wex), pochodzącego z okresu I Wojny Światowej. Oficjalnym oznaczeniem było Flammenwerfer klein, verbessert – „miotacz ognia mały, ulepszony”, lecz oznaczony jest także jako Flammenwerfer 40. Nowy miotacz sprawdził się jeśli chodzi o masę (był dokładnie 14,5 kilograma lżejszy od swojego poprzednika – ważył 21,3 kilograma) i wygodę (okrągły kształt był lepiej dopasowany do pleców żołnierza). Jednak testy poligonowe wykazały bardzo dużą podatność na uszkodzenie zbiorników w warunkach polowych, co spowodowało zaprzestanie dalszej produkcji. Wyprodukowane miotacze trafiły do oddziałów frontowych, gdzie szybko zostały wyparte przez jeszcze bardziej praktyczniejszy wariant Flammenwerfer 41.

Opis konstrukcji

Żołnierz Dywizji Piechoty Großdeutschland z miotaczem Flammenwerfer 40 na froncie wschodnim

Mieszanka zapalająca o objętości 7,5 litra znajdowała się w zewnętrznym pierścieniowym zbiorniku ciśnieniowym, o kształcie opony, umieszczonym na szelkach nośnych. W wewnętrznym kulistym zbiorniku znajdowało się 5 litrów sprężonego azotu (pod ciśnieniem 25 atmosfer) używanego do miotania mieszanki zapalającej. Za pośrednictwem gumowego węża z metalowym oplotem mieszanka zapalająca trafiała do długiej rury z zaworem spustowym, zakończonej elektryczną prądownicą. Obsługa była jednoosobowa (w odróżnieniu od miotacza Wex z okresu I Wojny Światowej). Z miotacza tego typu można było oddać około 8–10 jednosekundowych „strzałów ogniowych” na odległość maksymalnie 25–30 metrów. Jako mieszankę zapalającą stosowano zazwyczaj mieszankę ciężkiego i lekkiego oleju smołowego Flammöl 19.

Podstawowe dane taktyczno-techniczne

Masa całkowita – 21,3 kilograma
Pojemność zbiornika – cieczy zapalającej 7,5 litra
Donośność – maksymalnie 25-30 metrów

Bibliografia

Marcin Bryja, Piechota niemiecka 1939-1945, Wydawnictwo Militaria, Warszawa 1999 rok
Jacek Wolfram, Andrzej Zasieczny, Broń piechoty Wehrmachtu 1939-1945, wydawnictwo Alma-Press, Warszawa 2009 rok
Mariusz Skotnicki, Niemieckie lekkie miotacze ognia 1935-45, czasopismo Poligon Nr. 1/2008, Msgnum-X, Warszawa
https://www.dws-xip.com/encyklopedia/miotogfmw40-de/