Miotacz ognia Flammenwerfer 41

Plecakowy miotacz ognia Flammenwerfer 41

Plecakowy miotacz ognia Fm.W. 41 został opracowany w wydziale badań (Entwicklungsabteilung) niemieckich zakładów Mauser Werke AG w Oberndorfie. Nowy model miał być lżejszy od nieporęcznego i ciężkiego miotacza ognia kleinen Flammenwerfer (Fm.W. 35).

Historia konstrukcji

Broń opracowana w 1941 roku zastąpiła używane poprzednio zbyt ciężkie miotacze Flammenwerfer 35 oraz nieudane Flammenwerfer 40. Obsługiwany przez jednego żołnierza, miotacz ważył 22 kilogramy i mieścił 7,5 litra mieszanki zapalającej w charakterystycznym poziomym cylindrycznym zbiorniku. Pozwalało to na łącznie 10 sekund ciągłego ognia lub oddanie od dwóch do ośmiu krótkich strzałów na odległość 20–30 metrów. Płonąca mieszanina była wyrzucana przez sprężony wodór, mieszczący się w mniejszym trzylitrowym zbiorniku, umieszczonym poziomo nad głównym zbiornikiem. Zapłon był w pełni elektryczny. Zbiornik wodoru do pochodni miał objętość 0,45 litra. Produkcja broni trwała do końca II Wojny Światowej, mimo opracowania kolejnych konstrukcji miotaczy ognia, które nie weszły jednak do produkcji. Konstrukcję miotacza jedynie udoskonalono, tworząc model Flammenwerfer 41 mit Strahlpatrone. Po doświadczeniach mroźnej zimy przełomu 1941/1942 roku na froncie wschodnim okazało się, że system zapłonu pochodnią wodorową zawodził, został więc zastąpiony przez zapłon nabojowy. Magazynek mieścił 10 nabojów zapłonowych. To nowe rozwiązanie zapłonu było bardziej niezawodne również w wyższych temperaturach. Pozostałe elementy konstrukcji pozostały bez zmian.

Niemiecki spadochroniarz z Flammenwerfer 41 w Centralnych Włoszech, 1944 rok

Flammöl 19 to mieszanina zapalająca, w skład której wchodziła benzyna i smoła. Dodatek smoły dzięki zawartości cięższych węglowodorów, wolniej się spalających, powodował zwiększenie zasięgu strzału i wydłużenie czasu palenia.

Miotacz Flammenwerfer 41 był pierwszym, w którego oznaczeniu oficjalnie wprowadzono rok opracowania. Stał się podstawową bronią tej klasy w Wehrmachcie. Od 1942 roku do 1945 roku wyprodukowano co najmniej 64 000 sztuk miotacza; miesięczna produkcja od marca 1944 roku wynosiła 4000 sztuk.

Niemiecki piechur z pełnym, wyposażeniem i plecakowym miotaczem ognia Flammenwerfer 41 na Froncie Wschodnim, 1943 rok

Opis konstrukcji

Butle przenoszono na plecach strzelca na stelażu wykonanym z wyprofilowanych metalowych rurek. Ciecz zapalająca w ilości 7 litrów mieszanki znajdowała się w umieszczonym poziomo na dole dużym cylindrycznym zbiorniku ciśnieniowym (ciśnienie do 25 atmosfer). Nad nim znajdowała się umieszczona poziomo butla miesząca 3 litry sprężonego azotu (ciśnienie do 30 atmosfer) używanego do miotania cieczy zapalającej. Za pośrednictwem gumowego węża z metalowym oplotem ciecz zapalająca trafiała do długiej rury Strahlröhr mieszczącej niewielki zbiornik ze sprężonym wodorem (0,45 litra) z zaworem spustowym, zakończonej elektryczną prądownicą (dodatkowy cylinder mieścił dwie suche baterie i układ elektryczny). Pociągnięcie za spust otwierało zawór doprowadzający mieszankę i inicjowało impuls elektryczny na dyszy wylotowej który zapalał dawkę pilotażową wodoru która rozpalała także główną porcję mieszanki zapalającej.

Wersja pokładowa miotacza ognia Flammenwerfer. 41 na bazie transportera opancerzonego Sd.Kfz. 251/16

Z miotacza tego typu można było oddać około 8 jednosekundowych „strzałów ogniowych”. Jako ciecz zapalającą stosowano zazwyczaj mieszankę ciężkiego i lekkiego oleju smołowego Flammöl 19, ale w warunkach bojowych używano także innych mieszanek substancji ropopochodnych.

Opracowano także wersję pokładową stosowaną na półgąsienicowych transporterach opancerzonych Sd.Kfz. 251/16. Zabudowano je parami na obu burtach pojazdu za pancernymi tarczami. Mieszanka była przechowywana w dużych zbiornikach o pojemności 700 litrów. Do miotania używano powietrza sprężonego za pomocą pompy Koebe napędzanej oddzielnym silnikiem spalinowym Auto Union o mocy 28 KM. Zapas mieszanki pozwalał na oddanie do 80 strzałów o czasie trwania 2 sekundy na odległość do 60 metrów.

Podstawowe dane techniczne

• Masa całkowita – 22 kilogramy

• Średnica stosowanej dyszy – 14 milimetrów

• Pojemność zbiornika – dla cieczy zapalającej 7 litrów, dla sprężonego azotu 3 litry

• Skuteczna donośność – 25-30 metów

Bibliografia

1. Marcin Bryja, Piechota niemiecka 1939-1945, Wydawnictwo Militaria, Warszawa 1999 rok

2. Jacek Wolfram, Andrzej Zasieczny, Broń piechoty Wehrmachtu 1939-1945, wydawnictwo Alma-Press, Warszawa 2009 rok

3. Mariusz Skotnicki, Niemieckie lekkie miotacze ognia 1935-45, czasopismo Poligon Nr. 1/2008, Magnum-X, Warszawa

4. https://www.dws-xip.com/encyklopedia/miotogfmw41-de/