Miotacz ognia Kleinen Flammenwerfer 35

Niemiecki plecakowy miotacz ognia z okresu II Wojny Światowej.

Historia konstrukcji

Rozwój miotaczy ognia w Niemczech w okresie międzywojennym mógł rozpocząć się dopiero po odrzuceniu ograniczeń Traktatu Wersalskiego. Broń opracowana w połowie lat 30.-tcyh XX wieku przez Deutsche Waffen und Munitionsfabriken, była udoskonaloną wersją niemieckich miotaczy ognia używanych podczas I Wojny Światowej. Miotacz przenoszony był na plecach na szelkach, obsługiwany przez jednego żołnierza (po raz pierwszy w armii niemieckiej). Miotacz ważył 35,8 kilograma i mieścił 11,8 litrów mieszanki zapalającej, pozwalającej na 10 sekund strzału. Charakterystyczny duży cylindryczny ciśnieniowy zbiornik mieszanki umieszczony był pionowo, z jego lewej strony był mniejszy 5-litrowy zbiornik sprężonego azotu, służącego do wyrzucania mieszanki pod ciśnieniem. Dość długa lufa, połączona ze zbiornikiem gumową rurą, miała elektryczny bateryjny mechanizm zapłonowy. Naciśnięcie spustu powodowało otwarcie zaworu i wyrzucenie mieszanki na zewnątrz, przy czym u wylotu prądownicy była ona zapalana przez mechanizm zapłonowy. Zasięg strzału wynosił 25-30 metrów. Maksymalnie można było oddać do 15 strzałów. Substancją zapalającą była przede wszystkim mieszanka lekkiego i ciężkiego oleju smołowego Flammöl Nr. 19, stosowano też mieszanki oleju silnikowego z benzolem lub naftą. Pierwsze zamówienie na 168 egzemplarzy seryjnych złożono 11 czerwca 1938 roku. Produkcję szelek nośnych realizowały zakłady Stiegelmeier z Herfort. Do 1941 roku wyprodukowano około 1000 egzemplarzy.

Niemieccy żołnierze z miotaczem Flammenwerfer 35 w Stalingradzie

Podstawowe dane taktyczno-techniczne

Masa całkowita – 35,8 kilograma
Pojemność zbiornika – cieczy zapalającej 11,8 litra, sprężonego azotu 5 litrów
Donośność – 25-30 metrów

Miotacz ognia Kleinen Flammenwerfer 35

Użycie bojowe

Pierwsze miotacze wykonano w czerwcu 1938 roku, i po testach, pod koniec tego roku broń weszła już na uzbrojenie batalionów pionierów. Miotacz ten był standardową bronią tego typu w niemieckich batalionach pionierów w pierwszym okresie II Wojny Światowej, używaną m.in. przy zdobywaniu umocnień i walkach ulicznych. W każdej z 3 kompanii batalionu były 3 miotacze. Brak jest kompletnych informacji o wielkości produkcji. Wadą miotacza Flammenwerfer 35 była znaczna masa. Produkcja broni zakończyła się w 1941 roku, wraz z rozpoczęciem produkcji lżejszego wariantu plecakowego miotacza Flammenwerfer 41.

Bibliografia

Mariusz Skotnicki, Niemieckie lekkie miotacze ognia 1935-45, czasopismo Poligon Nr. 1/2008, Magnum-X, Warszawa
Marcin Bryja, Piechota niemiecka, wydawnictwo Militaria, Warszawa 1999 rok