Lekki motocykl BMW R 35

Dąbrówka, Muzeum Techniki Wojskowej Gryf

Lekki motocykl BMW R 35 był produkowany od 1938 roku do 1940 roku, jako jednocylindrowy motocykl przedsiębiorstwa BMW.

Historia konstrukcji

Model motocykla BMW R 35 przecież nie był ani pierwszym, ani ostatnim motocyklem BMW z silnikiem o małej pojemności. Historia bawarskich jednocylindrówek zaczęła się od modelu BMW R 39 wprowadzonego do oferty w 1925 roku, a więc zaledwie dwa lata po tym jak firma w ogóle zaczęła produkować motocykle. Co ciekawe, maszyna została wyposażona w ramę z rur stalowych, a dopiero parę lat później pojawiły się charakterystyczne blaszane wytłoczki, charakterystyczne od modelu BMW R 2 (produkcja lata 1932-1936). Te „mniejsze” modele motocykli marki BMW cieszyły się sporym wzięciem na rynku, bowiem od 1928 roku, do ich prowadzenia w Niemczech nie było konieczne prawo jazdy, a przy zakupie nie płaciło się podatku.

Więc mimo, że były dosyć drogie w stosunku do konkurencji, to do 1936 roku sprzedało się niemal 15 000 egzemplarzy tego modelu. W 1932 roku pojawił się w ofercie firmy podobny motocykl, ale o dwa razy większej pojemności silnika i znaczącej mocy 14 KM, czyli model BMW R 4. Te maszyny, obecnie bardzo poszukiwane przez kolekcjonerów, były bezpośrednimi protoplastami popularnego BMW R 35, pieszczotliwie zwanego „Osiołkiem”, który był przed, w trakcie i tuż po zakończeniu II Wojny Światowej. W sumie w Monachium zbudowano 15 386 egzemplarzy tego motocykla.

Motocykl BMW R 35 wyposażony był w jednocylindrowy, górnozaworowy silnik niemal identyczny z poprzednikiem montowanym w modelu BMW R 3 (1936 rok). Nie cieszył się on wielkim powodzeniem, głównie ze względu na „niewygodną” w owym czasie pojemność. Nie można było jeździć nim bez prawa jazdy i nie był zwolniony z podatków. Nie dziwi więc, że jego następca, czyli BMW R 35 budził zainteresowanie głównie jako maszyna kurierska i szkoleniowa w wojsku i policji. Po zakończeniu II Wojny Światowej wznowiono produkcję w zakładach w Eisenach w Niemieckiej Republice Demokratycznej. Różne wersje jako EMW R35 produkowano go od 1948 roku (z licznymi przerwami) do końca 1955 roku.

Opis konstrukcji

Pojemność skokowa jednostki napędowej wynosiła 342 cm³ co pozwalało na osiągniecie mocy w granicach 14 KM. Jednocylindrowy, chłodzony powietrzem silnik połączono bezpośrednio ze skrzynią biegów poprzez jednotarczowe, suche sprzęgło. Wzdłużne ustawienie wału korbowego i wałków skrzyni biegów pozwalało na zachowanie tradycji BMW, jaką było i nadal jest stosowanie wału napędowego. Pozwalało to na zapewnienie niezawodności i długotrwałej eksploatacji, a jednocześnie łatwej obsługi serwisowej. Czterobiegowa skrzynka przekładniowa sterowana była ręcznie. „Osiołek” nie był pozbawiony wad, odziedziczonych zresztą po przodkach. Zawieszenie kół odpowiadało standardom epoki: z tyłu sztywno, z przodu nowoczesny widelec teleskopowy, niestety bez tłumienia hydraulicznego, jakie BMW stosowało już wówczas w dwucylindrowcach. Motocykl nie cieszył się najlepszą sławą, głównie ze względu na komfort (a raczej jego brak) jazdy. Działo się tak za sprawą krótkiej, sztywnej, przestrzennej ramy wykonanej z prasowanych profili. Zwartość konstrukcji przeciwdziałała amortyzującym ugięciom belek ramy, w której tylne koło było zamocowane „na sztywno”. Niestety sprężyny siodeł nie były w stanie wytłumić wszystkich drgań i wstrząsów powodowanych nierównościami drogi. Motocykl BMW R 35 był pojazdem typowo wojskowym, niemieccy żołnierze mieli jeździć, a nie narzekać. Wiec jeździli, ale się nie cieszyli. Prędkość maksymalna na drodze utwardzonej sięgała do 100 km/h.