Amerykańskie specjalne kutry bojowe w Wietnamie

Kuter patrolowy US Navy PTF-24 z 1973 roku, klasa Osprey

Nawodne środki pływające sił specjalnych, zawsze pozostawały w tzw. „cieniu wielkich krążowników”. Oczywiście wynikało to zarówno z głębokiego utajnienia samych formacji, które się nimi posługiwały, jak i samego faktu, że większość to były jednostki często adaptowane pod specjalne przeznaczenie, często już mocno „wysłużone”, które używane przez jednostki specjalne, znalazły się tam na wyposażeniu, ponieważ nie było bardziej odpowiednich jednostek. W trwającej w latach 60.-tych i 70.-tych XX wieku wojnie na Półwyspie Indochińskim sytuacja uległa tutaj radykalnej zmianie. Amerykańskie formacje specjalne już nie musiały się zadowalać się sprzętem z tzw „drugiej ręki”, gdyż po pierwszej fazie prowadzonych prób i eksperymentów rozpoczęto pierwsze zakupy, a później projektowanie i budowę odpowiednich kutrów bojowych, przeznaczonych specjalnie dla nich. Zostaną tutaj opisane warianty, które używane były podczas konfliktu na Półwyspie Indochińskim.

Historia konstrukcji

USS Flagstaff i PTF-23 w 1974 roku

Pierwsza generacja amerykańskich kutrów specjalnych związana jest tutaj nierozerwalnie z wojną na terytorium Wietnamu Południowego i Kambodży. Na przełomie lat 50.-tych i 60.-tych XX wieku mocno wzmogła się komunistyczna infiltracja Republiki Wietnamu. W tym samym rewanż Sajgonu usiłował organizować działania odwetowe, przerzucając na północ własnych agentów i grupy dywersyjne. W tym celu posługiwano się także transportem rzecznym i morskim. W 1960 roku co najmniej raz w miesiącu, motorowe dżonki południowowietnamskich sił specjalnych odbywały tajne rejsy na północ. W działaniach tych Wietnamczyków, aktywnie wspierali Amerykanie, których udział zwiększył się wydatnie od1962 roku, kiedy to wraz z nowym podejściem administracji amerykańskiego prezydenta Kennedy’ego do problemu konfliktu tlącego się w Azji Południowo-Wschodniej. Na przeprowadzenie infiltracji i prowadzonej dywersji postanowiono odpowiedzieć nie ograniczonymi akcjami specjalnymi, lecz tą „tajną wojną” na pełną skalę. O ile wcześniej amerykańskie wsparcie dla oddziałów sił specjalnych Republiki Wietnamu realizowała Agecja CIA, o tyle po całkowitej klęsce „imigranckiego” desantu w Zatoce Świń, to odpowiedzialność, za tego typu działalność przejęły amerykańskie siły zbrojne. W Wietnamie zorganizowano więc od podstaw, planującą i koordynującą działania tzw. „tajnej wojny”, czyli Special Operation Group, przemianowaną następnie na Studies and Observation Group. Podlegała jej tutaj niewielka komórka morska – Naval Advisory Detachment.

Wcześniej, w ramach nakazanego przez prezydenta Kennedy’ego zwiększania możliwości zastosowania sił zbrojnych, w zakresie prowadzenia działań przeciwpartyzanckich (powstańczych) czy akcji anty dywersyjnych, w siłach morskich powołano całkowicie nową formację specjalnego przeznaczenia, pod nazwą SEAL (styczeń 1962 roku). Istotnym problemem stało się wówczas odpowiednie zapewnienie amerykańskim morskim komandosom nowej formacji, szybkich, małogabarytowych, a jednocześnie stosunkowo silnie uzbrojonych jednostek pływających. W praktyce to nich pozyskanie stało się tutaj wyjątkowo pilne, gdyż już pierwszym zadaniem nowej formacji sił specjalnej, stało się aktywne wsparcie sił specjalnych Republiki Wietnamu. Wcześniej akcje sterowane przez CIA i Wietnamczyków zaalarmowały siły przeciwnika, który prowadził do służby okręty patrolowe czy tzw. ścigacze okrętów podwodnych projektu 201 (pierwszy egzemplarz został przekazany w 1963 roku), kutry patrolowe typu Swatow (chińska wersja kutrów torpedowych projektu 183, z zachowanym wyłącznie uzbrojeniem artyleryjskim) oraz kutry torpedowe projektu 123. W tej sytuacji dalsze stosowanie motorowych dżonek jako transportowców stało się praktycznie niemożliwe.

Kuter torpedowy Royal Norwegian Navy HNoMS Nasty w bazie morskiej Haakonsvern w Norwegii, 11 maja 1960 roku

Generacja pierwsza

Pierwsza uwaga amerykańskiej marynarki wojennej skupiła się wówczas do dwóch doświadczalnych kutrach torpedowych. Okręty te były prawdziwym pokłosiem pierwszego amerykańskiego powojennego programu budowy lekkich jednostek uderzeniowych, rozpoczętego jeszcze w lutym 1945 roku. Zostały wówczas zbudowane cztery mocno eksperymentalne, różniące się mocno od siebie okręty (oznaczone jako od PT 809 – PT 812), które posłużyły do przeprowadzenia szeregu prób, zakończonych generalną oceną jednostek, przedstawioną w marcu 1954 roku. Po okresie eksploatacji doświadczalnej jednostek PT 810 oraz PT 811, wycofano z czynnej służby i zakonserwowano w sierpniu 1957 roku. PT 809 został w 1959 roku przeklasyfikowany na jednostkę typu rozpoznawczego, zaś model PT 812 w tym samym roku przekazano armii. Na początku lat 60.-tych XX wieku w składach marynarki w Philadelphia Naval Shipyard, znajdowały się nadal aluminiowe kutry: PT 810 (zbudowany w 1951 roku przez stocznię Bath Iron Works według projektu firmy Sparkman and Stephens) i modelu PT 811 (budowy John Trumpy, Annapolis, wejście do służby w 1951 roku). W październiku 1962 roku Szef Operacji Morskich polecił reaktywność obie zbudowane jednostki nawodne i wcielić je do linii pod oznaczeniem PTF 1 oraz PTF 2 (skrót PTF – Patrol Fast). Jednak przed ich ponownym rozpoczęciem aktywnej służby, na obu tych okrętach zostały przeprowadzone generalne remonty i znacząco wyciszono pracę stosowanych silników gaźnikowych. Kutry te zostały przezbrojone w dwie pojedyncze armaty (pierwotnie jako uzbrojenie przeciwlotnicze) kalibru 40 mm systemu Boforsa Mk. 2, dwie podwójne armaty szybkostrzelne (wcześniej także stosowane jako uzbrojenie przeciwlotnicze) kalibru 20 mm systemu Oerlikona Mk. 24, dwa wielkokalibrowe karabiny maszynowe typu M2HB Browninga kalibru 12,7 mm oraz dwie wyrzutnie niekierowanych pocisków rakietowych kalibru 89 mm. Dodatkowo także rozważano zainstalowanie na nich stanowiska miotaczy ognia, ale ostatecznie w tej kwestii przeważyła tutaj sama opinia załóg tych kutrów, które uznały tego typu uzbrojenie jest nieprzydatne do tego typu działań.

Kutry PTF Marynarki Wojennej USA poruszające się z dużą prędkością podczas prób u wybrzeży Virginia Capes, Stany Zjednoczone, początek maja 1963 roku

Już podczas przeprowadzania pierwszych prób, po ostatecznym rozkonserwowaniu jednostek pływających, co zostało przeprowadzone w Little Creek, okazało się, że kutry w bardzo ograniczonym stopniu spełniają pokładane w nich rosnące nadzieję. Zastosowane w nich silniki gaźnikowe były solidnie wyeksploatowane, w dodatku ich użycie wprost groziło wybuchem na nich pożaru, dodatkowo pod wrogim ostrzałem mogły one szybko ulec poważnemu uszkodzeniu, a w dodatku mimo aktywnych prób znacznego wyciszenia ich pracy, nadal były one niebywale głośne. Sami mechanicy często z wielką trudnością pozyskiwali możliwe do nich części zamienne, a jakiekolwiek przeprowadzane remonty ich aluminiowych kadłubów w warunkach polowych były de facto niemożliwe do wykonania. Ponadto, bardzo szybko się okazało, że model PTF 2 wykazywał się bardzo niską dzielnością morską, kiedy już przy stanie morza wynoszącym stopień 3 i średniej prędkości, w praktyce obsadzenie dziobowej armaty automatycznej Boforsa Mk. 3 kalibru 40 mm było niemożliwe, a tej samej armaty kalibru 40 mm, ulokowane na rufie bardzo niebezpieczne dla jej obsługi. Obsługa mogła obsadzić armaty szybkostrzelne kalibru 20 mm systemu Oerlikona, ale podczas pływania w takich warunkach nie można było liczyć nawet w najmniejszym stopniu na celność samego ognia. Kolejnym poważnym mankamentem na poziomie taktycznym były stosunkowo wysokie sylwetki samych kutrów, zwłaszcza dawnego modelu PT 810. Ale z drugim okrętem także w tej kwestii nie było o wiele lepiej, ponieważ w trakcie prowadzonych prób morskich, które przeprowadzono na początku lat 50.-tych XX wieku, okręt ten został wykryty przez stację radiolokacyjną, która była zainstalowana na trałowcu amerykańskim Peregrine z odległości niemalże 23 kilometrów.

Mimo poważnych obaw, co do możliwości użycia obu okrętów w rzeczywistej sytuacji bojowej, w styczniu 1964 roku zostały one wysłane z Norfolk na Filipiny i w kwietniu tego roku ostatecznie trafiły do portu w Da Nang, gdzie od lutego stacjonowały tutaj już dwa kutry norweskiego typu Nasty. Tam wzmocniono je dodatkowym uzbrojeniem przez montaż na śródokręciu podwójnie sprzężone zestawy wielkokalibrowych karabinów maszynowych kalibru 12,7 mm. Wraz z kutrami do Wietnamu przybył tabor pomocniczy, w oparciu o który zorganizowany został punkt bazowania, czyli dok pływający AFDL 23, dźwig pływający i kuter desantowy LCM 33.

Powrót kutrów PTF ze strefy wód przybrzeżnych Wietnamu Północnego, 1971 rok, doskonale widoczne działko automatyczne Boforsa kalibru 40 mm

Z wszelkich dostępnych informacji ma wynikać, że okręt PTF 2, obsadzony przez wietnamską załogę, wziął udział w przynajmniej jednej akcji bojowej przeciwko siło przeciwnika, w dniu 30 lipca 1964 roku. O aktywności bojowej zaś PTF 1 brak danych. Obie jednostki były później wykorzystywane do celów szkoleniowych, zaś 8 stycznia 1965 roku użyto ich w charakterze okrętów-celów i zatopiono.

Podstawowe dane taktyczno-techniczne: PTF 1

Wyporność – 82 550 kg
Wymiary konstrukcji:
Długość – 27 260 mm
Szerokość – 7560 mm
Zanurzenie dziób – 910 mm
Zanurzenie rufa – 1980 mm
Prędkość maksymalna – 46,5 węzły
Zasięg maksymalny, przy prędkości:
40 węzłów – 488 mil morskich
27 węzłów – 711 mil morskich
15 węzłów – 854 mile morskie
Załoga okręty – 22 marynarzy i oficerów
Napęd – cztery silniki gaźnikowe Packard W-100, poruszające łącznie cztery śruby oraz posiadały po dwa 25 kW generatory prądotwórcze Hobart

Szybki patrolowiec marynarki wojennej USA PTF-5 podczas rejsu po zatoce Chesapeake w 1973 roku

Podstawowe dane taktyczno-techniczne: PTF 2

Wyporność – 78 470 kg
Wymiary konstrukcji:
Długość – 28 950 mm
Szerokość – 7600 mm
Zanurzenie dziób – 1020 mm
Zanurzenie rufa – 1920 mm
Prędkość maksymalna – 47,7 węzła
Zasięg maksymalny, przy prędkości:
40 węzłów – 497 mil morskich
27 węzłów – 578 mil morskich
15 węzłów – 732 mile morskie
Załoga okręty – 22 marynarzy i oficerów
Napęd – cztery silniki gaźnikowe Packard W-100, poruszające łącznie cztery śruby oraz posiadały po dwa 25 kW generatory prądotwórcze Hobart

Kuter PTF w dniu 13 maja 1963 roku

Dalsze zastosowanie

Ponieważ już pierwsze próby danych ex-kutrów torpedowych budowy amerykańskiej wykazały, że jednostki te w ograniczonym stopniu mogą wypełniać stawiane przed nimi zadania, przeznaczone dla oddziałów sił specjalnych, marynarka wojenna zaczęła poszukiwać jednostki innego typu. Ponieważ krajowi producenci tego typu okrętów nie byli w stanie zaoferować konstrukcji, która w pełni odpowiadała by takim działaniom, to Amerykanie zwrócili swoje oczy na produkowane w Norwegii kutry torpedowe typu Nasty (znane już samym Amerykanom, ponieważ ich eksperci mieli z nimi do czynienia już w 1959 roku), które jednocześnie charakteryzowały się bardzo dobrą dzielnością morską, a jednocześnie wysokimi prędkościami. Po szybkich testach ich pierwsze rekomendacje były wręcz entuzjastyczne. Były one też w odróżnieniu od stosowanych także brytyjskich jednostek typu Ferocity i Brave, dostępne w praktyce od „ręki”. To właśnie w tej sytuacji agencja CIA, działając tutaj w pełnym porozumieniu z US Navy, wprost obeszła waszyngtońską biurokrację i nabyła dwa tego typu kutry z Norwegii w grudniu 1962 roku. Do Stanów Zjednoczonych trafiły one wraz z początkiem 1963 roku, gdzie ex-norweski Skrei, który otrzymał oznaczenie PTF 3 i ex-norweski Hvass, który otrzymał oznaczenie PTF 4. Do służby zostały one formalnie wcielone 3 maja 1963 roku w Little Creek, a pod koniec sierpnia amerykański transportowiec desantowy Vancouver przetransportował je przez Kanał Panamski do San Diego na Zachodnim Wybrzeżu. Po przeprowadzeniu krótkiego szkolenia podstawowego, ruszyły one w dniu 17 września 1963 roku, na podkładzie okrętu desantowego do doku w Point Defiance, ku Hawajom i stamtąd dalej ku Subic Bay na Filipinach, dokąd ostatecznie przybyły w dniu 22 października 1963 roku. Tam z okrętów zostały zdemontowane położone na rufie 40 mm armaty automatyczne systemu Boforsa, a uzyskaną w ten sposób „rezerwę” wyporności wykorzystano na zabudowę dodatkowe zbiornika paliwa. Początkowo planowano użycie jednostek jako swoistych baz pływających, specjalnie zaadaptowanego okrętu transportowego, ale ostatecznie przeważyła tutaj opinia, że łatwiejsze do zorganizowania będą akcje z Da Nang. Ostatecznie to właśnie tam, w lutym 1964 roku trafiły wcześniej opisane okręty typu PTF 1 i PTF 2.

Kuter PTF-23 podczas budowy w stoczni Stewart Seacraft Inc w Berwick w dniu 24 października 1967 roku

Do tego czasu Amerykanie nabyli z Norwegii kolejne cztery kutry tego typu, które otrzymały oznaczenie: PTF 5, PTF 6, PTF 7 oraz PTF 8), które w dniu 1 lutego 1964 roku załadowani w Bergen na statek transportowy Point Borrow. Do Subic Bay dotarły one w dniu 3 marca tego roku. Natomiast do maja trwały na nich prace adaptacyjne, analogiczne do przeprowadzonych wcześniej na modelach PTF 3 oraz PTF 4, a następnie zostały one przebazowane do portu morskiego w Da Nang. W sierpniu 1964 roku Stany Zjednoczone nabyły jeszcze 8 kolejnych egzemplarzy kutrów Norweskich typu Nasty (otrzymały one oznaczenie: PTF 9, PTF 10, PTF 11, PTF 12, PTF 13, PTF 14, PTF 15 oraz PTF 16). Wszystkie te kutry jeszcze przed końcem roku także zostały przetransportowane do Da Nang. Wtedy też zakończono w pełny,m sukcesie przezbrajanie tych jednostek, gdzie 81 mm moździerze, które były sprzężone z podstawami z pojedynczym zestawem wielkokalibrowego karabinu maszynowego M2HB Browning kalibru 12,7 mm. Należy jednak zauważyć, że te osiem kolejnych kutrów różniło się znacząco od sześciu pozostałych egzemplarzy, które nabyto wcześniej. Okręty te posiadały przede wszystkim znacznie większe zbiorniki paliwa, które umożliwiały pokonanie nawet 900 mil morskich z prędkością dochodzącą do 35 węzłów. Znacznie wyciszone zostały silniki podczas ich pracy, a poziom powstałego hałasu był ponad dwukrotnie niższy, niż pierwszych nabytych okrętów z Norwegii.

W lipcu 1964 roku, po tzw. Incydencie w Zatoce Tonkińskiej, wtedy sekretarz obrony Stanów Zjednoczonych McNamara podjął decyzję o przeprowadzeniu zakupu dalszych czterech egzemplarzy okrętów. Jednak tym razem owa transakcja została udaremniona z powodów czysto formalnych, amerykańskie przepisy zabraniały przeprowadzania zakupów uzbrojenia za granicą poza tzw. stanem „wyższej konieczności”, zaś ówczesna sytuacja znamion owej „wyższej konieczności” już miała nie odpowiadać. Dlatego też w zakładach stoczniowych Trumpy, zmontowano jeden kuter z części, które zostały dostarczone przez Norwegów (oznaczenie: PTF 17), a następnie 7 kolejnych egzemplarzy zostało tam zbudowanych na podstawie zakupionej (oznaczenie: PTF 18, PTF 19, PTF 20, PTF 21, PTF 22, PTF 23 oraz PTF 24). Nowe jednostki pływające, zbudowane w Stanach Zjednoczonych na prawach licencyjnych, weszły do służby w latach 1967-1969. Ponieważ kutry licencyjne budowane od początku jako szybkie okręty artyleryjskie, nie zaś jako kutry torpedowe wystąpiły pewne różnice, między nimi, a jednostkami budowy norweskiej.

W czasie już prowadzonych działań wojennych, uzbrojenie stosowane na okrętach ulegało pewnym zmianom. Początkowo wszystkie uzbrojone w 40 mm armaty automatyczne systemu Boforsa, montowanych na dziobie i 20 mm armaty szybkostrzelne systemu Oerlikona, instalowane na śródokręciu. Następnie bardzo powszechnym zjawiskiem stawało się przenoszenie 40 mm armaty Boforsa na rufę, a instalowanie na dziobie zestawu 81 mm średniego moździerza, sprzężonego z zestawem 12,7 mm wielkokalibrowego karabinu maszynowego. Taki okręt dysponował wówczas następującym uzbrojeniem i jednostką ognia: 12,7 mm wielkokalibrowy karabin maszynowy – 4000 sztuk naboi, 81 mm średni moździerz – 16 sztuk granatów odłamkowo-burzących oraz 8 granatów oświetlających gotowych do natychmiastowego użycia, kolejnych 48 granatów odłamkowo-burzących oraz 24 sztuk granatów oświetlających w komorze amunicyjnej, 20 mm armata szybkostrzelna Oerlikon – 1920 sztuk naboi, 40 mm armata automatyczna Boforsa – 256 sztuk naboi w łódkach natychmiast gotowych do 7użycia, dalszych 832 sztuk naboi w komorze amunicyjnej. Pod koniec 1969 roku na większości kutrów powrócono do pierwotnej konfiguracji stosowanego uzbrojenia, na dziobie oraz rufie stosowane były 40 mm armaty automatyczne, a na śródokręciu po dwie sztuki armat szybkostrzelnych kalibru 20 mm. Jedynie kutry PTF 5, PTF 6 oraz PTF 7niosły tylko dwie armaty automatyczne kalibru 40 mm. W tym miejscu należy jednak nadmienić dodatkową informację, że każdy z kutrów posiadał jeszcze pewna rezerwa kubatury na montaż pancernej komory dla przenośnych rakietowych zestawów przeciwlotniczych typu Redeye, ale ostatecznie na żadnym z tych okrętów tego typu prac nie przeprowadzono. Ponadto same kutry nie rzadko były stosowane jako platformy pod nowe, często eksperymentalne uzbrojenie morskie, przeznaczone dla lekkich pływających jednostek nawodnych. Na przykład na kutrze PTF 13 testowana była dwuprowadnicowa wyrzutnia pocisków kierowanych Oerlikona oraz armata morska systemu Bushmaster.

W dniu 26 stycznia 1965 roku kutry od PTF-3 do PTF 9 i PTF-14 do PTF 16 zostały formalnie wypożyczone Marynarce Wojennej Republiki Wietnamu, pod banderą której eksploatowano były do 1970 roku, kiedy to zwrócono je Amerykanom. Okręty używane przez Wietnam Południowy i przez US Navy były bardzo intensywnie wykorzystywane w licznych rajdach bojowych, skierowanych przeciwko celom położonym wzdłuż wybrzeża Demokratycznej Republiki Wietnamu. Po zakończeniu działań wojennych, większość z nich zostało wycofanych z czynnej służby, a następnie, począwszy od 1977 roku przekazywano różnym instytucjom lub sprzedano.

Transportowani przez kutry oddziały amerykańsko-wietnamskie, działające na zapleczu sił przeciwnika

W końcowej fazie trwania amerykańskiego zaangażowania w Wietnamie, zakłady Seawart Seacraft Division of Teledyne z Berwick w Louisianie, dostarczyły siłom specjalnym cztery okręty nawodne typu Osprey. Początkowo oferowane marynarce wojennej jednostkę z napędem skonfigurowanym w ukąłdzie CODOG (turbina gazowa oraz silnik wysokoprężny), ale gdy sama propozycja została odrzucona, firma przygotowała projekt nawodnej jednostki napędzanej tylko silnikami wysokoprężnymi Napier Deltic. Cztery okręty (PTF 23, PTF 24, PTF 25 oraz PTF 26), zamówiono i dostarczono w 1968 roku. Wszystkie zostały skierowane do Da Nang, ale generalnie nie sprawdziły się one. Tutaj najprawdopodobniej głównym powodem niskim ocen, zebranych przez kutry, był fakt, że bardzo często dochodziło do powstania awarii systemu napędowego, powodowanych zmęczeniowym niszczeniem wałów napędowych. Kutry typu Osprey były uzbrajane w ten sam sposób co okręty typu Nasty. Po wycofaniu się sił Amerykańskich z terytorium Wietnamu Południowego, ich dalsza kariera była zdecydowanie za krótka, ponieważ przez pewien czas były one wykorzystywane do szkolenia, a następnie wycofano ze służby czynnej w połowie lat 70.-tych XX wieku, z wyjątkiem modelu PTF 26, który w 1979 roku był wykorzystany do prób turbin gazowym Garrett 990 o mocy po 3000 KM, napędzających pędniki wodnostrumieniowe, jako źródła napędu szybkiego kutra bojowego. W połowie lat 80.-tych XX wieku marynarka pozbyła się zakonserwowanych jednostek.

Podstawowe dane taktyczno-techniczne: typu Nasty (Norwegia)

Producent – Boatservice Ltd. A/S Mandal
Kadłub okrętu – dwie warstwy drewna mahoniowego, pokryte warstwą tworzywa sztucznego
Wyporność standardowa – 69 000 kg
Wyporność pełna – 76 000 kg
Wymiary konstrukcji:
Długość – 27 260 mm
Szerokość – 7400 mm
Zanurzenie – 2200 mm
Prędkość maksymalna – 45 węzłów
Zasięg maksymalny, przy prędkości:
41 węzłów – 450 (później 600) mil morskich
25 węzłów – 600 (później 1100) mil morskich
Załoga okręty – 15-19 marynarzy i oficerów (3 na pokładzie)
Napęd – dwa wysokoprężne silniki typu Napier Deltic T18-37K (18 cylindrów) o mocy po 3100 KM napędzające dwie śruby napędowe

Kuter PTF w dniu 13 maja 1963 roku

Podstawowe dane taktyczno-techniczne: typu Nasty (PRODUKCJA LICENCYJNA)

Producent – John Trumpy & Sons, Annapolis, Maryland
Kadłub okrętu – dwie warstwy drewna mahoniowego, pokryte warstwą tworzywa sztucznego
Wyporność standardowa – 73 100 kg
Wyporność pełna – 85 300 kg
Wymiary konstrukcji:
Długość – 24 500 mm
Szerokość – 7500 mm
Zanurzenie – 2070 mm
Prędkość maksymalna – 45 węzłów
Zasięg maksymalny, przy prędkości:
41 węzłów – 600 mil morskich
25 węzłów – 1100 mil morskich
Załoga okręty – 15-19 marynarzy i oficerów (3 na pokładzie)
Napęd – dwa wysokoprężne silniki typu Napier Deltic T18-37K (18 cylindrów) o mocy po 3100 KM napędzające dwie śruby napędowe

40 mm działko automatyczne systemu Boforsa

Podstawowe dane taktyczno-techniczne: typu Osprey

Producent – Boatservice Ltd. A/S Mandal
Kadłub okrętu – aluminium
Wyporność standardowa – 90 200 kg
Wyporność pełna – 110 100 kg
Wymiary konstrukcji:
Długość – 28 900 mm
Szerokość – 7100 mm
Zanurzenie – 2100 mm
Prędkość maksymalna – 39 węzłów
Zasięg maksymalny, przy prędkości:
32 węzły – 1000 mil morskich
Załoga okręty – 19 marynarzy i oficerów (4 na pokładzie)
Napęd – dwa wysokoprężne silniki typu Napier Deltic T18-37K (18 cylindrów) o mocy po 3100 KM napędzające dwie śruby napędowe

PTF-17 w Buffalo Naval Park

Dalsze dzieje kutrów typu Nasty oraz typu Ospey

Typu Nasty:
PTF 2, PTF 4, PTF 5, PTF 6, PTF 7, PTF 12 – wycofane ze służby, do 2010 roku były one oferowane na sprzedaż w Great Bridge.
PTF 3 – wszedł na mieliznę w dniu 11 kwietnia 1965 roku, a następnie został zniszczony przez siły amerykańskie.
PTF 8 – utracony na przybrzeżnych skałach w sierpniu 1966 roku.
PTF 9 – utracony na przybrzeżnych skałach dnia 3 marca 1966 roku.
PTF 10 – w grudniu 1977 roku został sprzedany Marine Shipping Ltd. z Hampshire.
PTF 11 – w czerwcu 1977 roku sprzedany World Wide Marine Enterprise.
PTF 13 – w grudniu 1977 roku sprzedany California Sport Diving Co.
PTF14, PTF 15 – weszły wspólnie na rafę w dniu 28 kwietnia 1966 roku, następnego dnia zniszczone przez nalot amerykańskiego lotnictwa.
PTF 16 – stracony w boju w sierpniu 1966 roku.
PTF 17 – przekazany jako eksponat do Naval Museum w Buffalo.
PTF 18 – oferowany był na sprzedaż w Newport.
PTF 19 – oferowany na sprzedaż w Fort Lauderdale.
PTF 20, PTF 21 – użyczone producentowi filmu o MacArturze, następnie stosowane i zatopione jako cele.
PTF 22 – sprzedany osobie prywatnej, następnie rozebrany na opał.

Typu Osprey:
PTF 23 – podarowany w 1986 roku Florida Institute od Technology, w 1991 roku, odsprzedany i wykorzystywany następnie jako kuter badawczy Osprey.
PTF 24 – zniszczony jako okręt-cel.
PTF 25 – po zakończeniu prób z turbinami gazowymi prawdopodobnie zezłomowany.
PTF 26 – przekazany jako eksponat do National Boat Museum.

PTF-3, patrolowiec klasy Nasty w Deland na Florydzie

Bibliografia

Krzysztof Kubiak, Amerykańskie specjalne kutry bojowe, czasopismo Nowa Technika Wojskowa Nr. 2/2006, Magnum-X, Warszawa
https://en.wikipedia.org/wiki/United_States_Nasty-class_patrol_boat
https://en.wikipedia.org/wiki/PTF-3
https://en.wikipedia.org/wiki/PTF_boat