KPW

KPW (Krupnokalibiernyj Pulemiot Władymirowa) to radziecki wielkokalibrowy karabin maszynowy skonstruowany przez S. W. Władymirowa. Broń skonstruowano w 1944r, natomiast w 1949r wprowadzono do uzbrojenia. W wersji KPWT podstawowe uzbrojenie radzieckich transporterów opancerzonych.

Opis konstrukcji

Karabin działa na zasadzie krótkiego odrzutu lufy, ryglowanie odbywa się poprzez obrót tłoka zaporowego, strzelanie następuje z zamka otwartego. Zastosowano mechanizm spustowy umożliwiający strzelanie jedynie ogniem ciągłym oraz bijnikowy mechanizm uderzeniowy, przy czym rolę bijnika pełni trzon zamkowy. Broń zasilana jest nabojem 14,5x114mm, nabojem tym początkowo zasilane były karabiny przeciwpancerne PTRD i PTRS. Zasilanie w KPW odbywa się z metalowej taśmy segmentowej o ogniwkach zamkniętych, taśma składa się z odcinków po 10 naboi. Zastosowano donośnik przesuwakowy przesuwający taśmę podczas ruchu zamka w tylne położenie. Zasilanie może być lewostronne lub prawostronne, zmianę strony zasilania można dokonać poprzez przestawienie niektórych elementów donośnika. Broń posiada dosyłanie pośrednie, tak więc nabój wyłuskiwany jest z taśmy przez dwa wyłuskiwacze podczas ruchu zamka w tylne położenie, a następnie następuje obniżenie naboju na linię dosyłania przy pomocy podajnika. Nabój obniżany na linię dosyłania wypycha z wyciągu sztywnego zużytą łuskę, która wylatuje przez okno wyrzutowe umieszczone na dole komory zamkowej, dlatego też nie zastosowano wyrzutnika. Aby nabić karabin KPW należy dokonać podwójnego przeładowania. Oznacza to włożenie do okna donośnika pierwszego ogniwka taśmy, odciągnięcie zamka w tylne położenie, spuszczenie zamka w przednie położenie oraz ponowne odciągnięcie zamka w tylne położenie. Z tyłu komory zamkowej znajduje się tylec wyposażony w sprężynowy zderzak zamka. KPW posiada szybkowymienną lufę z chromowanym przewodem, która na całej długości osłonięta jest perforowaną osłoną. Lufę należy wymienić po oddaniu 150 strzałów ogniem ciągłym. Z przodu perforowanej osłony znajduje się urządzenie wylotowe pełniące rolę tłumika płomieni oraz wzmacniacza odrzutu, do osłony przymocowano również rączkę ułatwiającą wymianę lufy. Karabin maszynowy KPW można przystosować do strzelania nabojami ćwiczebnymi (ślepymi), aby to zrobić należy zamontować wkładkę do ślepego strzelania, wkładkę donośnika, zmodyfikowane wyłuskiwacze oraz wspornik taśmy do ślepego strzelania. Wkładka do ślepego strzelania ma za zadanie umożliwić pracę automatyki broni podczas strzelania nabojami ćwiczebnymi (bez jej użycia karabin po strzale nabojem ćwiczebnym nie przeładował by się), wkładka donośnika zabezpiecza broń przed przypadkowym użyciem “ostrej” amunicji, natomiast wspornik taśmy do ślepego strzelania ułatwia dosyłanie naboi ćwiczebnych.
KPW początkowo występował jedynie w wersji PKP (Piechotnyj Krupnokalibiernyj Pulemiot), była to wersja zamontowana na podstawie kołowej skonstruowanej przez S. A. Charykina. PKP zasilany był z metalowej skrzynki amunicyjnej mieszczącej taśmę na 40 naboi. PKP to jedyna odmiana karabinu KPW wyposażona w przyrządy celownicze (zastosowano celownik krzywkowy o nastawach od 100 do 2000m).
ZPU-1
Obecnie KPW stanowi zazwyczaj uzbrojenie zestawów przeciwlotniczych ZPU-1, ZPU-2, ZPU-4, ZU-2, ZGU-1.
KPWT
Wersja pokładowa KPWT (T oznacza Tankowyj) stanowi natomiast uzbrojenie samochodu pancernego BRDM-2, transporterów opancerzonych BTR-60PB, BTR-70, BTR-80, Topas-2AP, SKOT-2A oraz uzbrojenie pomocnicze czołgu ciężkiego T-10. Karabiny KPW i KPWT stanowiące uzbrojenie zestawów przeciwlotniczych i wozów bojowych nie są wyposażone w przyrządy celownicze, jest to jednak typowa cecha broni pokładowej (podczas strzelania i tak wykorzystywane są przyrządy celownicze zestawu lub pojazdu). KPWT w odróżnieniu od KPW posiada elektrospust i odprowadzacz łusek. Niektóre egzemplarze karabinu KPWT wyposażone są dodatkowo w pneumatyczny mechanizm przeładowania.
KPW okazał się udaną konstrukcją, obecnie jest to również jedyny popularny karabin maszynowy zasilany tak silnym nabojem. Karabin produkowany był w ZSRR, Chinach, Rumunii, Bułgarii i Polsce.

Amunicja 14.5x114mm

nabój
14,5x114mm
prędkość początkowa pocisku
1000m/s
energia kinetyczna pocisku
31.000J
przebijalność
pocisk B-32 przebija ustawioną pod kątem prostym
płytę pancerną o grubości 20mm z odległości 800m
pocisk B-32 przebija ustawioną pod kątem 30 stopni
płytę pancerną o grubości 13mm z odległości 800m
pocisk BZ-41 przebija ustawioną pod kątem prostym
płytę pancerną o grubości 21,2mm z odległości 800m
pocisk BZ-41 przebija ustawioną pod kątem 30 stopni
płytę pancerną o grubości 14,3mm z odległości 800m
długość lufy
1350mm
długość
2000mm
masa lufy z perforowaną osłoną
19,7kg
masa
47,5kg niezaładowany bez podstawy
161,5kg niezaładowany w wersji PKP na podstawie
kołowej
zasilanie
lewostronne lub prawostronne z metalowej taśmy
segmentowej o ogniwkach zamkniętych
szybkostrzelność teoretyczna
600 strzałów na minutę
Elementy toru lotu pocisku przeciwpancerno zapalającego B-32 wystrzelonego z KPW, przy założeniu że prędkość początkowa pocisku wynosi 945m/s.
Prędkość początkowa wynosząca 945m/s została przyjęta aby uzwględnić zużycie lufy. Dane pochodzą z książki “14,5mm podwójnie sprzężony
Przeciwlotniczy Karabin Maszynowy Zmodernizowany (PKMZ-2)”. PKMZ-2 to polskie oznaczenie zestawu ZPU-2
odległość strzelania
prędkość końcowa pocisku
energia końcowa pocisku
czas lotu pocisku
wysokość toru lotu pocisku
100m
905m/s
26.710J
0,11s
0,02m
300m
821m/s
21.960J
0,34s
0,15m
500m
741m/s
17.890J
0,6s
0,44m
700m
667m/s
14.500J
0,89s
0,96m
1000m
567m/s
10.490J
1,37s
2,4m
1200m
507m/s
8.380J
1,74s
3,7m
1500m
430m/s
6.030J
2,39s
7m
1700
338m/s
4.920J
2,87s
10m
2000m
338m/s
3.720J
3,7s
17m

Wersje WKM

  • PKP – pierwsza wersja seryjna. Karabin maszynowy KPW osadzony na podstawie kołowej, przystosowany do prowadzenia ognia do celów naziemnych.
  • ZPU-1 – wersja przeciwlotnicza na podstawie skonstruowanej przez E.D. Wodopjanowa i E.K. Raczyńskiego, przyjęta do uzbrojenia Armii Radzieckiej w 1949 roku. Na podstawie zamocowany jest jeden km KPW.
  • ZPU-2 – wersja przeciwlotnicza. Na podstawie umieszczone są dwa sprzężone karabiny maszynowe KPW. ZPU-2 była używana przez Wojsko Polskie jako PKM-2 (Przeciwlotniczy Karabin Maszynowy).
  • ZPU-4 – wersja przeciwlotnicza. Na podstawie umieszczone są cztery sprzężone karabiny maszynowe KPW.
  • ZU-2 – wersja przeciwlotnicza. Na podstawie umieszczone są dwa sprzężone karabiny maszynowe KPW. ZPU-2 była używana przez Wojsko Polskie jako PKMZ-2 (Przeciwlotniczy Karabin Maszynowy Zmodernizowany).
  • ZGU-1 – wersja przeciwlotnicza. Produkowana od 1968 roku. Wyposażona w jeden karabin maszynowy KPWT-1 (KPWT bez elektrospustu i pneumatycznego mechanizmu przeładowania).
  • KPWT – wersja pokładowa. Posiada wymienną lufę, elektrospust, pneumatyczny mechanizm przeładowania i osłonę lufy o większej średnicy niż KPW. Montowany w wieżach czołgu T-10M, opancerzonego samochodu zwiadowczego BRDM-2 i transporterów BTR-60, BTR-70, BTR-80, SKOT i OT-90. Znajdował się też w uzbrojeniu działa pancernego SU-122-54.

Państwo ZSRR
Rodzaj wielkokalibrowy karabin maszynowy
Historia
Prototypy 1944
Dane techniczne
Kaliber 14,5 mm
Nabój 14,5 x 114 mm
Wymiary
Długość 1998 mm
Długość lufy 1350 mm
Długość linii celowniczej 735 mm
Masa
karabinu właściwego 47,5-50,2 kg
podstawy 114 kg (kołowa PKP)
lufy 19,7 kg (z osłoną)
wyposażenia dodatkowego 9,5 kg (taśma z 40 nabojami)
Inne
Prędkość pocz. pocisku 980-1010 m/s
Energia pocz. pocisku 31700 J
Szybkostrzelność teoretyczna 550-650 strz/min
Szybkostrzelność praktyczna 70-80 strz/min
Zasięg skuteczny 2000 m
ZPU-2
ZPU-4
Pokładowa wersja MTPU/МТПУ
image_pdfimage_printDrukuj
Udostępnij:

Ostatnia aktualizacja: 25 marca 2020, 20:14

Zgłoś błąd w artykule

Subscribe
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments